GODT PLANTA VED RENNANDE BEKKER

No er det gjort

2012-02-06T17:20:00.001+01:00

Som tittelen seier: No er det gjort. Det som lenge har vore ein draum, spesielt rundt den mest frustrerande tida av eksamenslesinga gjennom åra mine på fysioterapi, har no blitt til noko som faktisk skal skje. Eg skal reise langt, langt vekk til andre sidan av verda, til eit land eg har drøymt om ei god stund.

Det heile byrja med at eg sat og las til eksamen før jul 2011. Eg var så lei, så lei og byrja å draume meg vegg på internett. Der såg eg at studentkortet gav 10% avslag på alle opplevingsreiser frå Kilroy. Så eg vart sitjande heile dagen og drøyme meg vekk til alle andre land enn kalde Noreg. Først tenkte eg på India, deretter på Nepal, deretter på Thailand og til slutt på Indonesia. Men eg kunne jo ikkje reise aleine. Så eg snakka med mi gode klassevenninne, Christine, om ho ville vere med på tur. Først tenkte ho nok at det var ein av mine mange idear som ville gå over til neste dag, men til slutt vart ho gira ho òg. På ferie. Til mange tusen kroner. Langt, langt vekke.

No er billettane bestilt. Til ein stad som eg håpar er like vakker som på dette biletet:

Det stemmer, vi skal til Bali, Indonesia. Det blir 15 dagar med mykje strand og sol, sykkelturar, solnedgangar/oppgangar, billige levekår og mange gode minner.

Her er forresten reisefølgjet:

Eg har høyrt rykter om at det er både apepark, dyrepark og fuglepark der. Det høyres forlokkandes ut, og eg håpar eg skal få vere så heldig at eg kan få sjå ein levande struts. Her er ein struts frå Bali:

Eg har tenkt litt over korleis i all verda ein student kan ha råd til ein sånn ferie. Ja, for eg er jo student fram til sommaren. For det første så har vi jo vår kjære Lånekasse (takk for maten, kjære staten). Og det kombinert med ein jobb og eit nøye budsjett, så er det utruleg kva som går. Eg tenkte på det er om dagen at eg har jo ikkje brukt eit rødt øre på alkohol gjennom studietida, så då blir dette på ein måte min måte å skeie ut på. Nokon vel å gå ut i helgene. Eg har valgt å reise til Bali. Godt nøgd med den avgjerdsla. Eg trur det blir ei fin feiring av endt studietid, og ein god oppladning til det som sikkert blir eit meget spanande turnusår. Eg har lest litt tilbake på bloggen i det siste, og sett alle innlegga eg har skrive om framtidsplanar, kva eg skal utdanne meg til osb. Ein ting er i alle fall sikkert: Vegen blir til medan ein går, og det er spanande å leve. Spesielt når Jesus får ta styringa.

Uventa besøk

2012-01-28T14:45:00.000+01:00

Eg sit i leiligheta og anar fred og ingen fare. Men plutseleg snur eg meg og ser dette:

Ein ukjent (ikkje at eg kjenner så mange) uteligger i leiligheta!! What to do? Skal eg rope på Opperud (naboen vår)? Skal eg kaste meg ned bak sofaen? Skal eg bruke stigen min som slagvåpen? Skal eg praktisere sjølvforsvar? Skal eg gøyme meg under saueskinnet mitt? Skal eg hive macen på han/ho? Skal eg snike meg ubemerka ut?

Men så er det jo berre Gunhild. Som lagar mat. Med tigersokkar, kjole og skjorte. Eg likar ho. Vi har forresten vaska leiligheta frå topp til tå. Eg likar det òg.

Sjukehusulempar

2012-01-28T00:28:00.001+01:00

Det er mange fordelar ved å jobbe på sjukehus. Ein fordel er at pasientane som oftast ikkje er klar for å ta inn over seg fysioterapi før to timar etter ein kjem på jobb. Det betyr at ein har rikeleg med tid til å lese journalar, jobbe med bacheloroppgåve, eller le av alt mogleg fordi ein er så trøytt. Eg har til og med slått meg laus og drukke kaffi nokre dagar. Det er særs ulikt meg, men av og til må det til pga overjordisk trøyttheit. Sånn går det når ein drøymer kvar natt at ein har pasientar, og ein vaknar med panikk over at senga ein skal bruke ikkje er elektrisk. For senga mi i leiligheta er ikkje elektrisk. Det er ei heilt vanleg rammemadrass frå IKEA. Meir har eg ikkje råd til. Eventuelt var det den eg fekk knabba med meg frå huset til mamma og pappa. Det er forresten solgt, og vi skal flytte til Seim, tilbake til Rydlandsgarden. Eller gard og gard. Det er i alle fall ei løe over vegen. Men den er onkel sin når eg tenkjer meg om. Anyway: Det er mange fordelar ved å jobbe på sjukehus, men jammen meg er det ulempar òg. Det fekk eg til dømes merke i går. Då brukte eg nemleg heile ettermiddagen og kvelden på å spy. Slike ting spreier seg som ild i tørt gras, og eg tok visst villig imot. Heldigvis er det over, og eg kjenner meg i grunn tipp topp. Eg har visstnok avlyst treninga eg skulle på i morgon, men det skulle berre mangle. Eg er sikkert smittebærar enno.

Noko som er utruleg digg med å vere ferdig med spysjuka er at ein kan ete det ein har lyst på og drikke så mykje ein vil utan å vere redd for at det skal kome i retur. Døme:

Oreo er forresten ein av mine favorittar når det gjeld nattmat. Men øvst tronar nok sjokolade. Og mjølk (Før eg korrekturleste sto det mjøl. Det er ikkje fullt så godt. Godt eg fekk retta opp i det, for viss ikkje er det sikkert nokon som hadde syns eg var rar). Får vatn i munnen av å tenkje på det. Men apropos sjokolade så har eg faktisk klart å innføre laurdagsgodt. Eller helgegodt. Det betyr at eg ikkje et sjokolade i vekedagane. Det er bra på mange måtar, men det beste er at det smakar ekstra godt når eg ikkje får smake det så ofte som eg tidlegare har gjort (kvar dag, ja, eg innrømmer det).

Elles har eg vore på konsert med Marit Larsen. Terningkast 6. Ho syng like bra som på cden, og det var eit fantastisk lite orkester ho hadde med seg. Samspelt, dyktige. Og som toppen av kransekaka sang ho alle songane eg håpa ho skulle synge. Så det var ein flott kveld!

Eg avsluttar dette innlegget med å dele ein fantastisk augneblink. Dette er niesa mi Hanna som fann ut ein dag at ho skulle ta ei bleie på hovudet. Vi lo godt.

NO er det helg, og i morgon er det sjokoladedag. Halleluja!

Gardingåve

2012-01-22T22:56:00.001+01:00

Det var frykteleg trist å reise frå Oslo i dag. Ingen tvil om det. På toppen av det heile presterte eg å sjå på røntgenskjermen i sikkerhetskontrollen på Gardermoen medan bagasjen min gjekk gjennom. Det høyres kanskje ikkje så alt for gale ut. Problemet var at eg hadde med meg bursdagsgåver frå onkel Gustav og tante Bente der, og for å sei det sånn: No er det ikkje akkurat ein hemmelighet kva eg får. Men eg kan late som om eg ikkje veit det og prøve å gløyme det. Eg trur eg må slutte å reise med fly. Det har skjedd noko kvar gong i det siste. Kjem tilbake til dette seinare.

Sidan det var så trist å reise var det godt å finne mange fine overraskingar i leiligheta då eg kom heim. Der var det fullt av mat i kjølekskap og skap, badet var reint og fint, kleda mine var fint bretta saman, og eg hadde på toppen av det heile fått nye gardiner. Med andre ord: Foreldra til Gunhild har vore på besøk. Sjå så fine gardiner dei hadde hengt opp til meg:

Så no slepp eg å sjå på naboane, og dei slepp å sjå på meg. Ein god deal.

Men no er det kveld, og i morgon ventar praksis før hanen galer. Det kjennest i alle fall ut som om det er så tidleg. Men veiledaren min er tilbake frå syden, så det blir kjekt (eg har hatt ein annan i mellomtida altså, like flink).

Dette blei litt kjapt og gale. Eg kjem sterkare tilbake seinare!

TIl alle som fekk hetta

2012-01-10T21:53:00.001+01:00

Dette innlegget er til alle som fekk hetta då eg gjorde dette. Illustrasjonsbilete:

Sjølv om eg digga å ha håret sånn, er det no på veg ut igjen for fullt. Siste gongen eg barberte det var 16. mai, og sidan då har det blitt ganske så langt:

Til alle som skulle vere bekymra for at eg går med håret som på biletet over, kan eg meddele at eg går med det sånn:

Då er det berre dei som ser ekstra nøye etter som endar opp med å spørje seg sjølv: Kva i all verda er det ho der har gjort? Dei einaste som tør å spørje er anten frisørar, eller folk av den frampå typen. Eg syns uansett det er ganske ok å forholde seg til den lengden håret har no. For 3 mnd sidan såg det heller katastrofalt ut, for då sto det rett ut og eg hadde sovesveis kvar morgon. Men gjekk det òg. Og no er det over. Så det er berre å sjå framover.

Eg har låge på saueskinnet mitt i heile ettermiddag og prøvd å skrive tale til Vision. Det går sakte men sikkert framover. Men no må eg ta kvelden. Ny dag i praksis i morgon. Mykje spanande ventar!

Og for spesielt interesserte, skal eg avsløre namnet på den muskelen eg er flinkast til å flekse av alle på heile kroppen:

Den roterar til motsett side av den sida den er festa på. Så veit du det.

Taustige

2012-01-09T19:57:00.000+01:00

Her er stigen som eg fortalte om tidlegare på bloggen. Eg må le litt når eg tenkjer på at eg kalte den for ein hønsestige. Tenk så lange steg ei høne må ta får å kunne gå på den stigen. Så eg kallar den heller for taustige, sidan den er frå Tau. Trekassen kan eg vise ein annan gong. Kan ikkje bruke opp alt kruttet med ein gong. Men her er altså stigen. Og meg. Linselusa.

Som de ser heng det ein sau og sleng over stigen. Den er var ein gong vill og busett på Island. Og så er den ekte kvit, ikkje bleika kvit. Men no har den altså reist over fjorden og busett seg i stova mi og på stigen min. Den fekk eg av Kristoffer til jul. Eg trur kanskje han syns det var litt rart å kjøpe ein død sau til meg til jul, for han skreiv følgjande melding til meg då han var på juleshopping: Eg dør... Men han døydde ikkje, og hadde ingen grunn til det heller, for eg vart kjempeglad, og det vart Gunhild òg. Ho budde på sauen i går og kan meddele at den var varm og god. Det passar godt når vi ikkje har ovn i leiligheta.

Eg er for tida full gang med praksis på Haukeland. No more Masfjorden. Bergen is the place to be. Byen har mykje å tilby, men kanskje ikkje for sånne som meg som har fått ein elefant sitjande fast på hovudet som i tillegg pressar fast eit pannebånd i størrelse 3 år rundt hovudet mitt. Men når den har bestemt seg for å sleppe taket skal eg finne på mykje ymse. Til dømes kjøpe meg treningskort på SiB, noko eg ser veldig fram til. Kan nok aldri måle seg med Elixia som hadde friske blomar i garderoben, 3 ulike badstuar og kulp, men så kosta det jo deretter òg. Er uansett ikkje blomane som får meg i form, så då kan det i grunn berre vere det same.

For dei som skulle vere interessert, så har eg fått ein 25%-stilling som redaksjonsmedarbeidar i iTro, så det er berre å klikke innom og lese kva eg og andre har på hjartet. Her er eit av mine siste bidrag.

No står fløyelsgraut på timeplanen. Lenge leve high carb!!

Sidan det er 3. januar

2012-01-03T21:18:00.000+01:00

3. januar betyr at det er akkurat ein månad til eg har bursdag, og eg blir heile 23 år. Wow. Det er mykje. Plutseleg er eg nærare 25 enn 20. Uansett, gammal eller ei, her er årets ønskjeliste (dei fleste er lenkjer til butikken som sel dei):

Ein gammal trekasse eller mange
Boks
Boks til vaskemiddel
Veggklokke
Lommebok (ja, eg brukar skysskortmappa som lommebok). Kriterie: Den må vere liten, litt som denne
Bollar
Spagettimålar
Lyslenke
Bestikkboks
Brødpose
Førstehjelpsskrin
Krus
Korg
Pute
Skrivebordslampe
Sminkekostar (eg har ingen, så det er berre å velje akkurat kva for ein du likar best)
Joggebukse (str M)
Vindtett løpetights
Treningstighs 2

Takk for meg!

2011/2012

2012-01-01T23:46:00.000+01:00

Nokon er ein meir takksam over enn andre. Her er høgdepunktet for både 2010, 2011 og 2012:

God jul!

2011-12-24T21:27:00.002+01:00

Då var pinnekjøttet fortært, desserten utsett, gudstenesta gjennomført, mandelen funne, julesokken snart oppspist, og gåvene opna. På grunn av tanteungar i hus måtte vi byrje litt tidleg, men det er berre greitt, for då er det god tid til å nyte kvelden og drøse over kaffimat etterpå. Eg fekk mykje fint, mellom anna ein håndstrikka mariusgenser, ein skinnfell av villsau frå Island. Skinnfellen skal eg henge over den gamle stigen eg fann på Tau. Det trur eg blir meget fint.

Her kjem nokre bilete frå i går og i dag:

Førkveld med Hilde!

Sliten etter siste-liten-shopping på Åsane senter.
DET skal eg aldri gjere igjen.

Søstern og svogern.

Mamma og Hanna.

Sigurd klarte såvidt å holde ut heile middagen før han gjekk laus på pakkane med enorm iver.

Heile gjengem, minus pappa som er fotograf.

Årets julekort! Mariusgenser og julekjakar.

God jul!!

For dei som treng å le litt:

2011-12-23T01:08:00.000+01:00

Eg har funne ut at dersom ein drikk pepsi max med sugerøyr treng ein ikkje løfte hovudet opp frå den horisontale posisjonen i sofaen. Berre eit tips. Under kjem det noko å le av i seine nattetimar:

2 likes

2011-12-22T00:09:00.000+01:00

Ja, eg venta med vilje på å lage eit nytt innlegg før eg hadde fått minst 2 likes på det førre innlegget. Det tok si tid. Eventuelt har eg vore på Tau, og der var det så mykje som skjedde at eg ikkje hadde tid til å kome på ein gong at eg har ein blogg. Vi besøkte vener og slekt, var på grautfest, var på juleshopping på Jørpeland (Noreg sin desidert størte shoppingmetropol), vaska og skrubba ein trekasse og ein trestige som vi fann i eit hønsehus, åt kebab på Tau (den er GOD!), leste, slappa av og nøyt livet.

Eg har sjølvsagt ingen bilete frå Tau, for Kristoffer sletta dei eg tok. Typisk. Så eg får heller stille med to bilete av meg sjølv. Det eine er berre for å dokumentere at eg faktisk er heime hjå mamma og pappa. Det har eg nemleg ikkje vore på alt for lenge på grunn av eksamen. Eg hadde jo ikkje ein gong tid til å lage middag. Heldigvis oppdaga eg Fjorland. Vidare kjem det eit bilete av dei nye skoa eg kjøpte meg i dag. Eg hadde eigenteg tenkt å vise litt meir av hovudet mitt, men sidan eg er stiv som ein stokk så måtte eg strekke halsen så lang den var berre for å vise meg i det heile. Så det ligg mykje akrobatikk bak det neste bildet.

Det som har skjedd er nemleg det at eg fleire gongar det siste året har blitt spurt om eg vil ha barnebillett på bussen. Eg har etter kvart tatt eit hint og bestemt meg for å kjøpe voksenklede. Så eg har kjøpt meg høghælte sko, sånn at eg får litt avveksling frå dei lyseblå joggeskoa mine. I tillegg kjøpte eg ein svart bluse. Flaut. Men eg er trass alt snart 23 år, så då føler eg at det passar seg å ha ein bluse.

No høyrer eg på Odd Nordstoga, drikk skummamjølk rett frå kartongen, og ranglar berre fordi eg kan. Snart skal eg snurre film i stova og berre nyte at eg kan sove lenge i morgon. Fint liv!

No koma Guds englar

2011-12-08T22:50:00.006+01:00

Alle har sin julefavorittsong. Her er min, spelt inn i Stemmevegen 16 i kveld.

Download Astrid Rydland Bjørke - No Koma Guds Englar

No koma Guds englar med helsing i sky.
Guds fred og velsigning dei bjoda.
No stig ifrå jordi ein helgasong ny,
som skal gjennom himmelen ljoda:
Guds fred og vel møtt,
du barn som er født!
Vår fredsfyrste høgt vere lova.

Til frelsa den fyrste er kåra og krynd
og komen til løysing og lukka
for menneskeborn som er fødde i synd
og alt uti vogga må sukka.
Guds fred med dei små
som honom fekk sjå!
Vår fredsfyrste høgt vere lova!

Lat gjetordet ganga frå grend og til grend,
så vida som tunga kan mæla,
om Sonen som er oss frå himmelen send
all verdi til siger og sæla!
Syng ut i kvar bygd:
Guds fred ifrå høgd!
Vår fredsfyrste høgt vere lova!

Den freden meg fylgje frå vogga til grav,
meg hugge i såraste suter!
Så seier eg når eg frå verdi fer av
og døyande hovudet luter:
Guds fred og farvel!
No sovnar eg sæl.
Vår fredsfyrste høgt vere lova!

J for Juleferie

2011-12-08T15:06:00.001+01:00

Eg veit ikkje om noko som er så flatterande som ei boblejakke!

G er for Gaute, og på same måte er J for Juleferie. For no er eg faktisk i mål. Og halvmaraton var ingen ting i forhold til det maratonet eg har vore gjennom no. Alt anna har måtte gått i bakgrunnen for å kunne lose eksamenane i havn, men no er det gjort og eg kan puste letta ut. Eg hadde siste eksamen i går, munleg, og det gjekk Bra!

Eg feira med å lage ein heidundrande 4-stjerners middag for Gunhild, Espen og Simon. Menyen besto av fylt champignon, røykt blåkveite og heimelaga jordbær-is. Med andre ord: Mine favorittar. Middagen var heime i Knarvik, så mamma var der og hjalp til. Godt var det, for eg ante ikkje kor mykje det arbeid det er å lage så mykje mat, kor tid ein skal koke kva, kor tid ein skal gjere ditt og datt osb. Var god husmortrening!

Som ein del av underholdninga, gav eg alle eit oppdrag som dei måtte gjere under kvelden. Gunhild skulle blunke lurt etter kvar setning når ho snakka med mamma eller pappa, Espen skulle kalle mamma for fru Bjørke, og Simon skulle kalle ho for "svigermor". Med handbevegelse for å understreke "". Simon feiga ut, men det slo i alle fall veldig an då Espen kalte mamma for fru Bjørke. Høflege Espen.

Det er fascinerande å merke korleis kroppen merkar at den kan slappe av etter ein stressande periode. I går merka eg omsider at sultfølelsen kom igjen, i tillegg til evnen til å gjespe og eit besøk av eit kraftig hovudverk. Det siste var ikkje så kjekt, men det har heldigvis gått over.

I går var det kjempegodt å sleppe å måtte tenkje på kva eg skulle stille inn vekkerklokka på, for eg visste at eg berre kunne sove så lenge eg ville. Så det var det første eg gjorde i dag. No har eg sett på eit klesvask, rydda i leiligheta, og skal snart på øving med Henrik, som skal spele til Benjamin og meg som skal synge duett på julekonserten. Grugledar meg.

Så då er det berre å vente i spenning på sensuren frå skriftleg eksamen, handle julegåver, ta julevasken, synge ein julekonsert, bake peppekakehus, kåre vinnar av 4-stjerner, og deretter endeleg reise til Tau og ha førjulsida der. Eg klarar nesten ikkje vente!

Eit innblikk i eksamensnotata mine:

2011-11-30T18:18:00.001+01:00

To gullkorn:

- Tøysing kan forebyge kontrakturar (forkorta muskulatur)

- Kvinner kan forebygge brystkreft ved å drive med regelmessig misjon

Takk for meg!

Etter eksamen

2011-11-27T20:37:00.001+01:00

Her er ei liste over ting eg gler meg til å gjere når eg er ferdig med mine 2 eksamenar, altså 7. desember:

Vaske klede
Trene
Rydde i klesskapet
Lage skikkeleg middag
Kjøpte julegåver
Sove lenge
Høyre på musikk
Kjenne på julestemninga
Gå på kino
Sjå julefilm med Arhild og Silje
Sjå igjen Kristoffer

Men før den tid så må det lesast og puggast og reflekterast, så eg får halde fram med det. Sånn alt i alt så er det noko vakkert over eksamenstida òg. På ein eller annan rar måte. Kanskje det er kjensla av å vite at ein snart er i mål? For det er eg - eg er snart i mål.

Christmas table

2011-11-19T12:01:00.001+01:00

I går var eg på mitt siste julebord med fysio. Vemodig på mange måtar. Det vart ein tidleg kveld for min del, men skulle gjerne vore lenger hadde eg hatt tida til det. Det vart mykje pepsi max, pinnekjøt, kaker, underhaldning og disco disco. Her er eg og Christine, pepsi-max-venninna mi:

Trass ein fantastisk kveld gjekk likevel god del av kvelden med å tenkje på han her:

Og den fantastiske pizzaen vi åt på Villa Paradiso tidelegare i veka. Dei som bur i Oslo og ikkje har vore der veit no kvar dei skal ete neste gong dei skal ete ute.

Takk for meg!

Tyske damer går med katteveske

2011-11-17T12:13:00.001+01:00

Eg er faktisk i Oslo no. I går sette eg meg på flyet for å reise på overraskingsbesøk til Kristoffer. Eg hadde planlagt det nøye, og avtalt at Kristoffer skulle kome på middag til ein kompis av han (og no òg meg), David, og så skulle eg plutseleg kome inn. Kari var der òg. Og alle vart glade. Kristoffer vart nesten mållaus, og det skjer ikkje så ofte.

Men før eg kom fram til David, så måtte eg reise. På Flesland såg eg mykje rart, mellom anna SIFFERMANNEN! Det er han er:

Han hadde faktisk den boka i handa. Og ein blomsterbukett. Den tenkte eg at han kunne gje til meg, for han ville sikkert ikkje ha den uansett. Men det gjorde han ikkje. Og i staden for å setje seg saman meg med på flyet, så sette han seg ved naudutgangen. Det forstår eg forsåvidt godt, for han er trass alt ganske høg.

Men før eg kom meg på flyet, så såg eg dette:

Det vart litt dårleg bilete sidan eg måtte ta det utan at ho merka det, men det er altså ei KATTEVVESKE! Tyske damer går med katteveske.

Vel framme i Oslo måtte eg slå ihjel nokre timar før eg kunne reise opp til David, så eg leita fram denne bygningen:

Men eg trur eigentleg ikkje dei ville ha meg der. I alle fall ikkje jakka mi eller kofferten min. Så eg vart forvist til kantina:

Og der måtte eg rette meg inn etter desse reglane:

Men det klarte eg, og eg fekk sitje der i ro og mak til klokka vart mange og eg måtte setje meg på bussen til eit av dei beste gjensyna eg har hatt nokon gong. Etter at puslen hadde gått frå 140 (ja, eg målte) til 72, lagde vi sushi og snakka om massasjestolar og venøs insuffisiens.

No skal eg lese om fysisk aktivitet.

Fest og basar

2011-11-14T22:16:00.001+01:00

For ei nydeleg helg eg hadde denne helga. Det var fest og basar, bokstaveleg talt. Festen var at Kristoffer var på besøk, og basaren var i Salem. Eg vann til og med. Det same gjorde Kristoffer og Simon. Dei vann til og med det same, nemleg nokre flotte hettejakker frå NLM. Check it out:

Så denne helga var det ikkje berre meg og Simon som matcha i klesvegen, men Kristoffer òg. Kan ikke akkurat påstå at jakka var av den mest flatterande sorten (sjekk tricepsen den gav meg), men det er god og mjuk og ber ein god bodskap. Ja, eg har den faktisk på meg i skrivande augneblink. Vi skulle forresten hatt dei på oss då vi trente på Årstad på søndag. Det hadde sett meget bra ut.

No kom eg akkurat inn døra frå Gospel Bergen-øving. For ein julekonsert vi er i ferd med å stelle i stand! Det blir rett og slett nydeleg. Så alle som har tenkt å kome kan berre gle seg. Dei som ikkje har tenkt å kome kan angre lenge og bittert.

Noko særleg meir er det i grunn ikkje å seie. Jo, det er det! Gunhild har kome heim att etter ei veke i Oslo. Snakk om fryd og glede! Ho er ein velsignelse, rett og slett. Så det var eit godt gjensyn på ein ellers grå mandag som var prega av stor sorg over at Kristoffer hadde reist tilbake til Oslo. Det er forsåvidt trist enno, men Gunhild lindrar.

No skal eg hive i meg ei fiskekake før eg skal finne senga. Den har nok ikkje gøymt seg, så det tar nok ikkje lang tid. Så.. God natt!

Wiener

2011-11-09T18:28:00.001+01:00

Eg har fått influensa. Sånn heilt plutseleg. Tok meg på senga, bokstaveleg talt. Vindi er i Oslo, så eg er aleine heime. Eg har ikkje fått handla i det siste, men utruleg nok så klarte eg å raske med meg 1 kg wienerpølser sist gong eg var på butikken. Så det går i wienerpølser. Til alle måltid. Med andre ord: Eg har det ganske fint!

I dag har eg gjort absolutt ingen ting. Eg bestemte meg for å droppe dei to timane som var på skulen, sov lenge, og har berre slappa av. Ei lita stund trudde eg at det hadde gitt seg, men så gjekk eg og henta posten, og då kjente eg at, joda, det herjar fortsatt i kroppen. Så då er det berre å slenge seg på sofaen og vente til det går over. Med alle wienerpølsene.

I går trakk vi forresten turnusnummer. Eg trakk nummer 28, som er akkurat det same talet som eg trakk sist gong då vi hadde praksistrekking. Så det var jo litt morosamt. Talet betyr nok at eg dessverre må flytte frå Bergen. Det er fryktelet trist merkar eg, men ein må vel berre gjere det beste ut av det.

Men no er det tid for AFV. Humor på akkurat mitt nivå!

Tidleg middagskrise

2011-11-06T20:10:00.004+01:00

Vanlegvis plar middagskrisa mi slå inn i byrjinga av desember, eller i slutten av november, men på grunn av tidleg juleferie, har den slått inn allereie no. For dei som ikkje forstår kva eg snakkar om, kan de berre lese dette innlegget. De (spesielt mamma) vil ikkje vite ein gong kva eg har ete i dag. Men det er jo uansett ikkje så veldig interessant når eg tenkjer meg om.

Berre eit hint.

Det er søndag og eg er trygt plassert i Stemmeveien 16 etter to dagar på leir i Sætervika. Eg debuterte som både talar og bibeltimehaldar, og eg sit att med ein god erfaring og ei kjensle av at det er noko eg kunne tenkje meg å gjere igjen. Deltakarane var vel over snittet pratsomme. Eg kan ikkje hugse at eg var så pratsom då eg gjekk i 8-10 klasse. Dei to siste setningane gjer forresten at eg kjenner meg litt gamal, både fordi eg ikkje kan hugse det som faktisk var fakta (at eg prata), og det faktum at eg tenkjer at ting var betre før. 22 år. Tida flyg. Eg byrja å blogge då eg var 16. Det kjennes ut som om det er veldig lenge sidan, samstundes som om det kjennes ut som om det var i går eg sat og øvde på fysikkprøve og bretta ut min frustrasjon på nettet. Det er jo forsåvidt det same eg gjer no, berre på høgskulenivå, så det er visst ikkje så mykje som har endra seg after all.

Gunhild har reist frå meg. Ho skal vere vekke ei heil veke, og det er berre trist for min del. Og det gjer det desto vanskelegare å ete middag, sidan eg ikkje utan vidare har nokon å ete saman med. Heldigvis kjem Kristoffer på besøk på torsdag, og då blir det ofte litt fart på middagssakene. Han er flink til å lage middag, han. Første gongen han besøkte meg i Masfjorden lagde han reinsydsskav til meg. Eller som eg trudde det heitte - reinsdyrskav. Så eg (og mamma) får berre halde ut til torsdag. Men eg har ein liten plan om å lage pannekaker i morgon, så det kan vere det ikkje blir ei så gale veke, reint middagsmessig.

Furuskog, illustrasjonsbilete.

Eg drøymte forresten ei natt at dei ringte frå Haukeland og sa at dei ikkje hadde praksisplass til meg der likevel, og at eg måtte ta ein praksisperiode til i Masfjorden. Det gjekk faktisk så langt at eg drøymte at eg reiste inn til Masfjorden og vart tvinga til å vere med i det lokale songlaget fordi dei hadde fått nyss i at eg song i Gospel Bergen til vanleg. I tillegg måtte eg kjøpe nokre forferdeleg stygge postkort og ein pin (sånn ting til å ha på jakka), og så måtte eg lukeparkere midt i ein furuskog. Men så var det jo heldigvis berre ein draum.

Det er nesten sånn at eg vurderar å lage ein eigen draumeblogg, for eg drøymer dei raraste ting. Men hadde eg gjort det, er eg redd for at mine pårørande hadde blitt over snittet forlegne, så eg får eventuelt skrive det opp i eit hemmeleg dokument og lese i det når eg fåt lyst til å le litt.

No skal eg lokke og lure fram den siste resten eg har av lesemotivasjon, før eg skal leggje meg strak ut på sofaen og glo på fjernsyn og lade opp til ei ny veke. Eg likar mandagar. Eg gler meg allereie!

Ein pust i bakken

2011-11-03T18:42:00.001+01:00

I skrivande augneblikk sit eg på Biblioteket i Bergen, nærare bestemt i musikkavdelinga. Dersom eg har ein time til overs når eg er i sentrum, tar eg lett turen innom her og høyrer på musikk og berre slappar av. For ein treng ein pust i bakken av og til, det er heilt sikkert. Eksamensnervane boblar rundt i kroppen, og eg føler at det er alt for mykje eg skulle ha gjort på alt for kort tid, men det er sånn det er å leve i november. Juleferien ventar om ei månad og seks dagar, så det er ikkje lenge igjen. Det gjeld vel berre å halde inn langspurten, og kvile når ein kan, til dømes akkurat no.

I dag hadde vi praksistrekking. Vi skal vere 10 veker på sjukehus etter jul, og eg var nummer 28 i køen til å velje plass. Eg var ganske nervøs der eg sat, for eg hadde så lyst til å få vere i Bergen, men plass etter plass vart tatt, og eg trudde til slutt at eg måtte omstille meg til å reise til Stavanger. Men det slapp eg, for då eg skulle velje var det heile fire ledige plassar på Haukeland. Eg skal jobbe litt på medisinsk avdeling og litt på kreftavdelinga, og eg merkar at eg gler meg veldig. Det blir sikkert mange utfordringar og mante triste lagnader, men eg skal prøve å ta til meg det eg kan av læring og nytte tida godt.

For tida går det mest i lesing, sosial aktivitet og kor. Vi skal ha konsert med Gospel Bergen i Johanneskirka søndag 11. desember, så då håpar vi på mange folk. I følge øvingane og settlista blir det ein meget variert og god konsert. Det blir ein del ekstraøvingar, men det gjer så lite når det er kjekke folk og god stemning.

Eg har dessverre ikkje bilete å kome med i dette innlegget. Eg plar ta ein del bilder med mobilen, men i det siste har eg ikkje sett så mykje interessant. Strengt tatt skulle eg tatt bilde av vêret i dag, for våren har nemleg kome på besøk til Bergen. Det er 16 grader og sol, så ingen grunn til å klage. Eg har dessverre ikkje fått utnytta det sidan eg har vore inne og jobba med eksamensoppgåver, men eg har i alle fall nytt utsikten. Eg trur ikkje mange byar kan samanliknast med Bergen når det er sol her. Difor er det ekstra godt at eg skal få vere her i praksis, med tanke på at eg skal i turnus til hausten, og kanskje ikkje får vere her meir. Det skal nytast!

Forresten, eg fann eit bilete eg ville ha med. Dette er altså Kristoffer som er i full sving med å sy gardiner til leiligheta si. Eg kjøpte inn gardiner som var for lange, og tenkte at det var null stress å leggje dei opp. Det var veldig stress, og eg vart så oppgitt over heile greia at Kristoffer måtte ta over. Men gjorde ein ok jobb. Det var nok heller målinga og klippinga som var litt halvvegs. Men her er han altså:

Biletet er forresten tatt i leiligheta til Karen Marit og Martine, som er ei av dei finaste leilighetene eg veit om. Dei matchar den godt, og er prakteksempel når det gjeld gjestfrihet!

No merkar eg forresten at eg sit her og pustar veldig høgt. Ein kombinasjon av å sitje med øyretelefonar og høg musikk, i tillegg til at eg har ein tendens til å puste høgt til vanleg er ein dårleg kombinasjon. Eg sender ein beklagelse til dei som sit rundt meg via bloggen min. Eg håpar dei les den alle saman.

Då var klokka såpass mykje at eg må stikke på korøving. Det er forresten kjekt å sjå på statistikken at det faktisk er nokon som les bloggen min. Og ja, det er lov til å kommentere! Berre eit tips.

Helgero

2011-10-28T21:45:00.004+02:00

No har Gunhild og eg vaska og rydda til helg. Sengetøy er skifta, do og golv er skrubba. Sushi og is ligg trygt plassert i magen, stearinlysa er tent, og idol er på fjernsynet. Ein kan ikkje anna enn å elske fredagar.

I morgon får vi 8 gjestar til laurdagsgraut, og vi har kjøpt inn mange, mange liter mjølk. Etter grauten reiser eg med Gospel Bergen til Norheimsund der vi skal synge på Rejoice. Det har eg gledd meg til heile veka, og eg håpar det står til forventningane, noko eg trur det vil gjere.

Forresten, i dag drukna eg nesten på veg til skulen. Det var så gale, at viss eg skulle overleve, og det måtte eg fordi vi hadde obligatorisk oppmøte på skulen, så måtte eg ta BUSSEN til skulen. Eg unngår for alt i verda kollektivtransport viss strekninga er under 4 km. Men i dag måtte det berre til. Då fekk eg sjølvsagt smerteleg oppleve ein av dei andre grunnane til at eg ikkje tar bussen, nemleg ventestresset. Når ein brukar apostlenes hester har ein full kontroll over situasjonen, anten om ein er forsinka eller ikkje. Men når ein ventar på bussen, då veit ein ingen ting. Då kan det vere at bussen allereie har gått. Eller det kan vere at bussen kjem 10 min seinare enn det rutetabellen viser. Og ingen kan gje deg svar. Det er ingen å ringe. Ikkje ein gong pappa har svar. Ressursane er mindre enn situasjonen krevjer. Det er stress i sin reinaste form, og eg avskyr det som pesten. Så eg er ein fotgjengar. Så enkelt er det. Med mindre ein held på å drukne og har obligatorisk oppmøte. Då kan ein strekkje seg litt lenger.

Uansett, det er i alle fall reint i leiligheta. Strøkent. I like!

Berre fordi det er kjekt å google

2011-10-25T17:44:00.000+02:00

No skal eg eigentleg lese sjukdomslære, men som vanleg er det 1000 andre ting som har vist seg å vere mykje meir interessant, til dømes å google. Ein kan få svar på så mangt på google, og i dag fann eg ut at eg ville spørje google kva eg kan. Så eg googla "Astrid kan". Og her er elleve av svara. Personleg likte eg best nr. 11:

Astrid kan se hatten til Ida
Astrid kan gå på vannet
Astrid kan trene som normalt i løpet av høsten (doh!)
Astrid kan fortelle om mange spesielle opplevelser
Astrid kan sine saker og anbefales som digitalt hode
Astrid kan ha en unge på si
Astrid kan du se ferievideoer av
Astrid kan også treffes på sms
Astrid kan fortelle at det var vel så varmt for femti år siden
Astrid kan være emosjonell, trist, deppa og lei seg
Astrid kan greie seg lenge dersom ho får gjennomført sin klagesang kvar tredje veke

Dette tykkjer eg du òg skal gjere! Kos deg.

Eksponeringsbehovet har byrja å melde seg igjen

2011-10-16T19:08:00.000+02:00

Alle må hoppe av glede, for vi har fått internett i leiligheta. Omsider. Så då kan eg endeleg byrje å brette ut om livet mitt igjen her på nettet. Eg tippar at det er mange som har sakna korleis eg brukar verdsveven for å få tilfredstilt eksponeringsbehovet mitt. Eg har i alle fall sakna bloggen, men no er eg i gang igjen.

Ja, kvar skal ein starte? Eg kan i alle fall byrje med å sei til alle at eg ikkje har gitt totalt opp treninga sjølv om eg er ferdig med halvmaraton. Eg spring fortsatt, men har òg byrja å gjere andre ting, som til dømes hardcore styrketrening med fysiojentene. Etter første økta vart eg så støl i ryggen at eg trudde eg hadde punktert ei lunge. Ikkje det at eg veit korleis det kjennest ut. Men det hadde eg ikkje, og treningsverken gjekk over etter nokre dagar. Men eg likar å vere støl. Då kjennest det ut som om kroppen er i vokseform.

Gunhild er sjuk. Ho har stadig vondt i halsen, og eg må trå til og lære ho teknikkar for å få opp slimet frå luftvegane. Flaks at eg nettopp har hatt om lungefysioterapi. Viss ikkje hadde ho hatt mykje meir slim i lungane, og då kunne ho fått infeksjonar. Eg har ikkje blitt sjuk enno, og satsar på at det forblir sånn. Som den minihypokonderen eg er, har eg trudd eg har vore på nippet til å bli sjuk opp til fleire gongar, men har altså ikkje blitt det. Og det er eg i grunn ganske nøgd med.

Eg må meddele at eg har dei beste naboane. I Lappen 9 bur nemleg Simon og Espen, og vi har blitt av den type naboar som kan kome på uanmeldt besøk til kvarandre. Det er koseleg. Det er som i gamledagar. Så det er ikkje fare for å bli einsam ved foten av Svartediket. Her skjer det noko stadig vekk. Spesielt etter Gunhild fekk fiolinen sin i hus. Den øvar eg på når ho er vekke. Eg er skikkeleg dårleg, men har trua på at eg kan lære meg ein eller annan song før jul. Her er forresten eit bilete av Lappen og Stemmeveien. Gunhild likar ikkje dette bildet, men eg legg det ut likevel:

Dunjakka er forresten i hus, så no er eg klar for alt. For det har blitt kaldare her i Bergen, det har det så absolutt. I dag fekk eg ikkje til å fyre i peisen i stova, så då vart det sånn:

I går var det laurdag, og i helgene har eg lov til å ete godteri. For eg har tatt mi straff, så eg kan ete sjokolade utan dårleg samvit. Eg kan sjølvsagt ikkje ete så mykje som eg orkar, for eg orkar nok til å gje meg diabetes type II innan tre veker, men eg kosar meg. Sidan det var fullt program i går med joggetur, laurdagsgraut, klipping av Simon, og møte i Salem, kom eg aldri så langt at eg fekk kjøpt meg laurdagsgodt. Men sånn kunne det jo ikkje vere. Eg måtte jo ha laurdagsgodt. Så medan eg venta på bussen til Knarvik, tok eg turen innom 7-eleven (som forresten har tilbod på smågodt), og kjøpte meg ein pose. Den måtte eg kose meg med på bussen, og eg skal innrømme at eg var litt stusseleg. I tillegg hadde eg bete meg sjølv i tunga tidlegare på dagen, så det var vondt å ete, men dei glei ned, og det smakte godt trass alt. Eg gler meg allereie til neste helg. Her er eit bilete av godteposen på bussen:

Eg er for tida godt i gang med å søke om utveksling til Linköpings Universitet, der eg håpar eg skal få ha sjukehuspraksisen min etter jul. Det blir tre heile månader i Sverige, og eg har som mål å lære meg svensk. I tillegg til det fysioterapirelaterte sjølvsagt. For min del, viss eg hadde fått ein søknad med ein student som såg sånn ut, hadde eg absolutt takka ja til ho. Jakke med pels på og greier. Det må jo slå an:

Til slutt vil eg berre dele eit bilete frå førre helg. Då var det sol frå skyfri himmel og nesten ikkje vind. Den dagen vart tilbragt på Fløyvarden, med grilling, terningspel og gode vener. Eg hadde i tillegg mitt første møte med pølse i brød, som de kan sjå på biletet under (som forresten er tatt av Martin Lehre, og han har copyright):

No skal pensum lesast, og kle vaskast. Blir kanskje ein tur til Lappen i kveld viss det sosiale behovet skulle melde seg. God sundag!

Åtvaring:

2011-09-25T18:48:00.000+02:00

I dag prøvde eg noko nytt - å sprekke på halvmaraton etter 6 km. Eg fekk god tid til å evaluere korleis dette kjentes dei neste 15 km, og eg kan konstantere at det anbefalast ikkje. Etter 6 km fekk eg ikkje pulsen under 195, og det seier jo seg sølv at det kunne ikkje holde i lengden. Så eg måtte senke tempoet i håp om å kome under 190 i puls. Eg klarte det av og til. Fekk litt dårlegare tid enn i Knarvik, men eg kom i mål og er godt nøgd med det.

Men no er straffa mi tatt etter sjokosprekken, eg kan ete så mykje sjokolade som eg berre orkar, og eg slepp å ha eit halvmaraton hengande over meg og dagleg måtte kjempe mot treningsmotivasjonen. No skal eg berre kose-trene, jogge småturar, gå på spinning igjen, og trene styrke (ikkje minst).

Så no ventar eg berre på at Kari skal gjere eit eller anna for å gjere opp for si straff. HINT HINT!

Dueteiknet

2011-09-14T15:30:00.000+02:00

No byrjar det å gå mot haust, for fuglane rundt Lille Lungegårdsvannet har byrja å gå sånn som dette:

Då er dei forresten veldig søte, og her om dagen var det like før eg plukka opp ein og tok den med heim, men så gjorde eg det ikkje likevel, og det var pga:
1. Eg har ikkje fuglebur
2. Eg trur ikkje Gunhild hadde blitt så glad av å ha ei due i leiligheta.

Så eg droppa det.

I helga var eg på langhelgsbesøk i Oslo. Det var ei helg for å prøve nye ting. Eg jogga for første gong i Oslo. Det var veldig ok, og eg lærte mange nye gatenamn. Kristoffer prøvde sushi for første gong. Her sit han og anar fred og ingen fare og les om forforsko frå Löplabbet:

Ja, og her skulle det eigentleg vere eit bilete, men macen min ville ikkje ta imot det frå mobilen. Han likte det sånn passe godt.

På toppen av det heile malte vi kjøkkenet hans. Det var heller ikkje så lett som ein skulle tru. Han visste at han ville male det grått, og tenkte at det vart plankekøyring. Dessverre er det utvikla om lag ein million ulike gråfargar, så å finne den rette var ikkje enkelt. Etter tredje forsøk (med prøvespann vel og merke), gjekk det sånn ca bra. Så då var det gjort. Greit med alt som er gjort.

No sit eg i grunn berre og ventar på at tida skal gå før eg skal ete middag med Martha Berit i sentrum. Eigentleg er det mange ting eg kunne gjort no som er meir fornuftig, men det får heller vente. Det måtte vente i morgon òg, for då vart eg hekta på tv-serien Big Bang Theory. Eg fekk ikkje gjort noko som helst fornuftig.

Til helga ventar bli-kjent-leir med Salem og Pit Stop i Betlehem der eg skal halde seminar. De som ber kan gjerne bli med og be for begge delar.

Dei som er spesielt interesserte kan lese saka avisa Nordhordland skreiv om meg for ei stund tilbake. Den er dessverre full av løgnar, til dømes at eg har gått 7-fjellsturen fleire gonger. Eg har gått den turen ein einaste gong, og det var grusomt, så det fristar ikkje til gjentaking. Men på den andre sida så fekk eg t-skjorte då, i motsetning til på Knarvikmila. Der fekk eg berre ein pose med havregraut. Men uansett, versågod og les:

http://www.nordhordland.no/sport/article5725733.ece

Den dagen fekk eg forresten gnagsår i øyrene etter øyreproppane. Satsar på at det går vekk snart. Og til dei som lurar: Eg er uendeleg lei av å springe.

Flomvarsel

2011-09-02T22:06:00.001+02:00

I morgon skal eg springe 2,1 mil same dag som det er varsla flom. Mykje regn altså. Just my luck. Men som barn av Vestlandet har eg vore ute ein regntung dag før, så eg satsar på å ikkje drukne. Får vurdere å ta med flytevest. Knarvikmila står for døra, og heile Nordhordland står på hovudet. Aleksander Rybak er til og med på plass og skal spele for folk og fe. Då er det fest. Knut Arild Hareide kjem òg. Eg diggar kjendisar, så då er eg på rett stad til rett tid denne helga. Springinga i morgon er i grunn berre for å ha prøvd å springe halvmaraton før eg skal springe i Oslo. Det blir spanande. Men før den tid brukar eg kvelden på å trykke meg ned i sofaen til tante Margaret og onkel Mikal.

Eg har forresten byrja i eit nytt kor. Eg syng fortsatt i Gospel Bergen, men eg har byrja i eit til. Ein søndag skulle eg følgje Ragnhild Sofie på ein sangaudition. Eg skulle sitje utanfor og vere psykisk stønad. Medan eg sat og venta, kom eg i snakk med ei av damene som organiserte prøvesyngingane, og ho spurte om eg òg ville prøvesynge. Det hadde eg i utgangspunktet ikkje lyst til, men både ho og Ragnhild Sofie fekk etter kvart overtydd meg. Så utan å ha førebudd meg i det heile, vart eg kasta inn til ein særs seriøs og alvorleg musikar som viste seg å vere dirigenten for koret. Eg måtte synge ein haug med ulike oppvarmingsøvingar, men det var i grunn over på eit blunk. Litt seinare på kvelden ringte det ei dame og fortalte at både eg og Ragnhild Sofie hadde fått plass som 1. altar i Bergen Filharmoniske kor. Det var ikkje feil. Vi vart glade, og er glade, men er ikkje så glade over at vi må gå med skjørt eller kjole som går til anklane når vi skal opptre. Men ein blir vel van med det òg. Vi er tilpasningsdyktige begge to. Og tenk, øvingslokalet er Grieghallen. Klasse!

For tida merkar eg at eg byrjar å bli vaksen. Eg må tenkje på turnusåret, og det faktum at eg snart er arbeidsdyktig og må ut i arbeidslivet. No more "eg kaaaaaan jo skulke den første forelesninga". Ikkje at eg gjer det. Eg går på skulen som seg hør og bør, men det er så digg å berre ha moglegheita til å kunne sove litt lengre. Men vaksen må ein jo bli ein gong, sånn er livets gang.

Gunhild er min nye sambuar. Ho er sunnmøring, og skal bli lege. Ho har diverre litt større føtter enn meg, så eg kan ikkje låne sko av ho, men ho er veldig grei på mange andre måtar. Ein praktisk ting ved Gunhild er at ho ikkje har luktesans. Med dette kan eg snakke med ho om morgonen uansett kor dårleg ånde eg har. Ellers er ho ei av dei mest morosame eg veit om, og vi likar å ete honning og alt anna som heiter mat. Her er eit bilete av Gunhild:

I går var det duka for premiere for 4-stjerners middag for meg, Gunhild, Simon og Espen. Simon er broren til Kristoffer. Han er singel. Espen har flytta inn på rommet der Kristoffer budde før og putta inn ein sykkel der. Han er òg singel. Han var forresten den som sto for kveldens program. Vi fekk laks og eggerøre, wok og ein himmelsk heimelaga milkshake. Mette og gode tok han oss med på ein blåtur i sentrum, som endte i ein kinobesøk. Vi såg "Hodejegerne". Den var bra. Meget bra. Blodig, men bra. Til slutt filma vi ein og ein der vi gav kommentarar om kvelden, og til slutt terningkast. Ingen får lov til å sjå på filmane før vi har hatt siste middag. Vi skal ha ein middag kvar månad, og i desember skal vi telje opp poenga og kåre ein vinnar. Vinnaren vinn ein premie, men vi har ikkje heilt funne ut kva det skal vere enno. Har du forslag, er det berre å kome med det/dei.

Elles så har eg lært meg å hekle. Her er eit bilete av Kristoffer der han brukar ei hue som eg har hekla til han. Biletet er forresten tatt av Olav Helgevold Aslaksen (han er fotograf, og namnet er ei lenkje, så trykk på den og sjå kor flink han er).

Elles så er det veldig, veldig mykje som står på tapetet i haust, men tida strekk til for den som brukar den. Heldigvis er det så og sei berre kjekke ting eg skal vere med på, og eg gler meg til mange nye utfordringar. Livet er spanande, og det byr på så utruleg mange moglegheiter. Det gjeld berre å gripe dei. No skal eg gripe etter litt kveldsmat før eg satsar på ei god natt. Vi bloggast.

Stakkars bloggen

2011-08-20T11:23:00.000+02:00

Stakkars bloggen, den har blitt forsømt. Ferien har krevd sitt, og eg har såvidt hatt tid til å oppdatere facebookstatusen. Då har ein det travelt. Men no er eg på plass i Stemmeveien 16, og er klar for å fortelje om det siste året mitt som student i Bergen. Å herlighet.

Eg kan byrje med å fortelje at i går kveld fann eg ut at Fjellveien faktisk er ein veg. Den er lang, og går heilt frå Bellevue til Sandviken. Eg gjekk på den i går, og den var kjempefin. Eg gjekk på den for å kome til leiligheta til Martha Berit og Ane. Saman med meg utgjer vi Von, ei songgruppe som hadde si storheitstid på Fjellhaug. Vi åt veldig mykje, og eg måtte slenge meg ned i sofaen av rein glede over å vere så mett. Eg er glad i mat.

Sidan sist har eg altså vore i London, på Tau, på UL og i Cannes. London var ikkje akkurat ein innbringande tur, men eg fekk i alle fall godt utløp for min lengsel etter å handle på Primark. Tau er alltid ein slager og skuffar aldri. UL var kvalitet, og Cannes var berre nydeleg. Dit reiste eg med heile familien Madland, og eg fekk dele rom med Ingebjørg, noko som var utruleg koseleg. Blei god tid til jentedrøs og cola light. Dei var koselege dei andre òg altså.

Sjølvsagt skal de få sjå bilete frå turen ((c) Ingebjørg Madland):

Her budde vi.

Dette åt vi.

Dette åt dei som likar banansplit (ikkje eg).

Her er eit bilete av Kristoffer og meg, redigert i sepia for å kamuflere
det faktum at vi vart ganske solbrente.

Vi var på stranda. Håkon sjonglerte på stranda. Eg sola meg. Dei andre var der òg altså.

Her er alle Madlandane i all sin prakt.

Alle måtte gå med hjelm.

I alle fall vi to som var på scootertur langs den franske rivieraen
på ein av dei finaste kveldane eg har sett og opplevd.

Vi var ute og åt middag i Antibes, ein meget nydeleg by. Dessert vart crépes i Cannes.
Men vi gjorde òg daglegdagse ting, som å fylle bensin.

Utanom å vere på filmdatar (som i like fantastisk som på film), og soling, leigde til dømes heile hurven syklar ein dag, og sykla mellom bilane til ulike stadar vi tykte var fine. Anbefalast!

Men no er altså kvardagen tilbake. Og eg har kome fram til det at eg likar kvardagen. Og det er nok fordi eg likar klassen min, likar fysiojentene mine, likar leiligheta eg bur i, likar Gunhild, likar alle dei andre venene eg har i Bergen, likar byfjella og likar.. ehm.. mat. Det er som sagt siste året mitt som student i Bergen, og det skal eg nyte. Eg skal ikkje gå inn for å skjerpe meg veldig på ditt og datt, men berre vere positiv og arbeidssam og gjere det beste ut av alt.

Og når det gjeld trening til halvmaraton, så var det litt vanskeleg å halde koken på slutten av ferien, men no er eg i gang igjen. Så no er det berre å hive i seg frukost og få på seg løpetightsen. Eg gler meg til å kunne trene berre fordi eg vil, og ikkje fordi eg må. Men for all del, eg vil òg. Litt.

Dette var eit veldig informativt innlegg. Usaklege innlegg om kvardagen kjem etter kvart. Eg gler meg til å skrive.

Orsak!

2011-07-20T11:51:00.001+02:00

Kjaere alle lesarar!

Det blir lite blogging for tida, for eg og Angela er i London. Vi kosar oss glugg, men eg har sterk visaangst.

I dag er den store shoppedagen. I gaar kjoepte eg stoevlar, og vi var paa musical. Stoevlane kostar 1348 kr i Noreg, men her fekk eg dei for rundt 550 kr. I love London saann sett. Vi bur paa eit hostel der vi deler rom med 5 ukjente jenter. 2 av dei snorkar, og det er ikkje greitt, men vi sov godt likevel i koyesengane vaare. Etter eit aar med koyeseng med Karen Marit, soev eg best i koyeseng.

Paa turar som dette, klarar eg alltid aa gloyme eit eller anna, og denne gangen klarte eg aa gloyme toalettveska mi. Saa eg kjoepte halve boots (det er ein butikk) i dag tidleg. Den butikken skapte mange nye materielle behov hjaa meg, og eg gjekk fem paa. Luring.

Well well, time to get going! White City next.

2011-07-13T14:39:00.000+02:00

Gjett kva eg skal i kveld?!?!

Hint:

Og eg gler meg om lag 1000 gongar meir enn eg uttrykkjer på biletet.

<3 Harry Potter <3

Ops.. Der røpte eg meg visst.

Smil, jenter!

2011-07-12T21:02:00.003+02:00

Trening på sitt aller verste

2011-07-10T19:57:00.000+02:00

Skulle det vore ei dagens bok i livet mitt, ville det vore denne.

Åtvaring: Det kan ta litt tid før eg kjem til poenget, men det er verd lesinga!

Det heile byrja med at det var tilbod på fersk ørret på Safari til 39,90 for kg. Dette tilbodet nytta mamma seg av, og kjøpte inn mykje sånn at vi kunne ha det til middag i dag. Eg gjekk svolten lenge i dag sånn at eg skulle ha ekstra mykje plass til middag, så det vart ein gigamiddag på meg etterfulgt med dessert. Mett og god visste eg at eg skulle ut på lang springetur i dag, men eg hadde ikkje tenkt å kome meg ut med ein gong, så eg åt litt ekstra og vart ekstra mett. Då kom mamma opp med idèen at eg kunne sitje på med Åshild til Åsane og springe heim att, for Åshild skulle nemleg køyre den vegen. Det tykte eg var ein god idè, og etter litt sjekking på kart om kor langt det var, så gjekk eg med på dette. Så vi køyrte. Rett etter middag. Der skulle det ha ringt ei bjølle hjå meg, men det gjorde det altså ikkje. 16 km springing rett etter kjempemiddag verka for meg heilt overkommeleg.

Springeturen byrja meget bra. Eg la i veg frå IKEA, og vart overraska over kor god formen var. Eg kjente lite til at eg var støl i baken og på baksida av låra, og komforttempoet var høgare enn førre langkøyring. Så eg var happy happy. Dette varte om lag 2 km. Då kom første nedtur. Eg vart forbisprungen av ein mann i 30-åra. Det likte eg ikkje, men eg klarte ikkje ta han igjen heller, så eg fekk berre leve med nederlaget, og eg sprang der fornøgd over å ikkje kjenne noko til gigamiddagen.

Men ved 5 km snudde det totalt. Plutseleg kjente eg at eg vart like kvalm som ein blir når ein blir veldig, veldig bilsjuk. Så eg måtte stoppe, for eg vart heilt svimmel. Det første eg tenkte var: Har eg verekeleg sprunge så fort at eg vert bilsjuk? Neida, eg tenkte ikkje det, men eg kjente meg veldig bilsjuk. Middagen var så absolutt på retur, men heilt opp ville den ikkje. Så eg tenkte at eg berre måtte ta meg saman og springe vidare. Det var trass alt 11 km igjen. Etter 2 km til vart eg så kvalm at eg igjen måtte stoppe, og denne gongen for å setje meg ned. Eg tenkte at eg kunne i alle fall springe til eg fann eit fint utsiktspunkt, men eg endte opp med å setje meg i ei grøft, for eg hadde ikkje klart å springe ein einaste meter til. Der fekk eg ikkje sitje lenge, for isbilen kom køyrande, og eg blokkerte visst vegen. Så eg gjekk om lag 50 meter til, og der var det sjølvsagt eit utsiktspunkt og ein benk. Der sette eg meg ned, men vart fort kald, så eg måtte gå vidare. Det viste seg at kvalmen ikkje ville forsvinne, så eg fann ut at eg måtte ringe etter forsterkningar (pappa + bil). Med andre ord, telefonjakta var i gang.

Den første eg prøvde å låne telefon av, var ein mann som gjekk tur med hunden sin (nei, eg har ikkje med mobil på springetur). Eg såg at han hadde mobil i beltet sitt, så eg gjekk bort til han for å spørje om lån. Akkurat då eg skulle til å spørje, ringte telefonen hans. Eg tok ein bråsving, lata som ingen ting, og gjekk vidare. Dei neste eg møtte var eit eldre kinesisk ektepar som gjekk og snakka høglytt kinesisk med kvarandre. "Nei" tenkte eg då. Så eg gjekk vidare. Dei neste eg møtte var to guttar på om lag 10 år, men eg hadde ikkje hjarte til å tømme kontantkortet deira, så eg gjekk berre vidare.

Og ikkje nok med at eg var kvalm, så fekk eg sting, og nike+ sensoren klikka.

Vegen eg gjekk på var ved Salhus (for dei som er lokalkjende i Bergen nord), og den er veldig smal. Dette førte til at eg vart ein stor hindring for trafikken, og mange måtte stoppe ekstra, pluss at eg trudde eg skulle bli påkøyrd annakvart minutt. Eg er i live.

Tom for fotgjengarar på vegen, fann eg ut at eg måtte ringe på eit hus. Først av alt viste det seg at heile Salhus var på ferie, for alle husa var tomme og mørke. Og dei husa det var lys i, hadde ofte litt suspekt vindusdekorasjon, så eg tore ikkje ringe på. Stadig meir forkommen gjekk eg og såg for meg at eg måtte gå heile vegen heim. Og no bygga det opp til regnvêr. Men så gjekk eg forbi eit hus der det var ei eldre dame som gjekk og stelte i hagen. Eg fann ut at det var no eller aldri, og så og sei hoppa fram bak ein busk for å spørje ho. Først var ho meget skeptisk. Lukta ekkelt gjorde eg òg. Men til slutt så fekk eg lov til å låne hustelefonen. Pappa tok telefonen, halleluja, og kom og henta meg. Så det vart absolutt roleg langkøyring. Både fram og tilbake.

Det var mange tankar som raste gjennom hovudet mitt på denne turen, men den raraste var kanskje denne: "No kunne eg ønskje eg var i Masfjorden." Grunnen til at eg tenkte dette var av den enkle grunn at viss eg hadde vore i Masfjorden kunne eg fått haik. Her gidd eg ikkje prøve ein gong. Folk er for skeptiske. Og travle.

Men konklusjonen er altså: Ikkje tren rett etter middag.

PS: No regnar det ute. Det gjorde det ikkje då eg var ute. Flaks!

Grandma

2011-07-08T23:55:00.001+02:00

I dag sto eg og vaska opp på Safari og mimra attende til ei særs spanande hending som eg var sikker på at eg hadde vore delaktig i. Men så slo det meg at det var ei scene frå Prison Break. Sånn er det å vere meg.

Elles så tenkte eg over ei rekke hendingar, som eg faktisk har opplevd, der både sjølvinnsikt og sosiale antenner har vore totalt fråverande for min del. Eg kunne delt mange episodar, men vel å halde meg til ein, og så får de heller gle dykk til meir seinare.

Episoden eg vil fortelje om handlar om noko eg sa på det første møtet eg var med i for ledergruppa i Salem. Eg hadde vore i Masfjorden, og hadde altså ikkje kunne deltatt på nokre av møta, men no skulle eg altså møte gjengen. Dei kjente kvarandre litt frå før av, og så kom eg då og skulle bli kjent. Ei anna sat og snakka om at ho var skikkeleg dårleg til å montere IKEA-møblar, og at ho rett og slett ikkje fekk det til. Og då, i mitt fråver av sjølvinnsikt og sosiale antenner, presterte eg å sei følgjande:

"Eg kjem ikkje på ein einaste ting som eg er skikkeleg dårleg til"

Eg tippar eg gjorde eit fantastisk førsteinntrykk der. Det vart i alle fall ganske stille i forsamlinga. Godt jobba, Astrid. Eg trur ikkje eg har fått retta det opp igjen heller, men eg har i alle fall innsett no at det er mange, mange ting her i verda som eg er skikkeleg dårleg til å gjere.

Så over til ein liten bileteseksjon. Her er dagens fangst frå mobilen:

Ein bil med L bakpå som...

...ikkje var heilt godt planta på bakken.

Tang på fiskekjølen. Her snakkar vi ferskvare!

Eg var litt nervøs då eg køyrte denne fisketralla gjennom butikken. Den velta ikkje.

FråtseFredag! Når bolledisken skal tømmast,
så er det berre å forsyne seg.

Nam!

Og god helg.

Vakraste

2011-07-08T00:13:00.000+02:00

... Og då helga var over vart Kristoffer så trøytt at han sovna i dokøen på Voss.

Fylt paprika med kyllingkjøttdeig og fetaost

2011-07-06T17:11:00.001+02:00

Alle som kontinuerleg har venta på oppdatering av bloggen sidan sist gong eg skreiv, kan no puste ut. Eg er heime igjen, og har med dette lite å gjere utanom å blogge. Så det er berre å følgje med.

Grunnen til at eg har vore fråverande, er fordi eg har vore i Balestrand. Balestrand! Balestrand... Sukk. Og konklusjonen er at det er den vakraste staden i heile universet. Vi fekk til og med fint vêr på laurdagen, og med dette la vi ut på tur. Den byrja i Saurdalen, hadde ein liten stopp på Munkeggi, og vart avslutta på Raudmelen. Joda, vi gjekk ned att òg altså. På søndag venta frukost på Kviknes. Halleluja, for ein mat. På kvelden skulle eg eigentleg på konsert, men det vart heller nøkkeloverlevering i Bergen. Eg har no nøkkel til leilighet i Stemmeveien 16, og her er alle velkomen. Vi skal til og med ha kjøkenbord, så du kan få kome og ete yndlingsmåltidet mitt, nemleg kveldsmat. Du kan få ete frukost òg, men då seier eg ingen ting, så det er kanskje ikkje så koseleg.

Men over til noko anna. Lat oss snakke om vêret. Eg har hatt fri i dag, så eg byrja dagen med å leggje meg ut på solsenga, i håp om at det skulle bli sol. Det vart det ikkje, og eg vart liggjande og fryse. Men så, plutseleg kom sola, og eg vart både brun og raud, og ikkje minst KJEMPEvarm. Eg skulle eigentleg ut og springe i dag, men kom fram til at det vart alt for varmt. Veldig synd (høhøhø). No derimot, no regnar det kattar og hundar, og det var litt dumt, for pappa hadde gløymt å lukke takluka på bilen. Pluss at eg skal få grillgjestar i kveld. Men vi kan grille inne. Det er lungt.

Og viss nokon skulle stusse litt på overskrifta, så er det berre dagens middag. Eg er forferdeleg dårleg til å lage overskrifter. Det var forresten kjempegod middag. Og ja, du kan klare å lage den.

No fekk eg plutseleg ein enorm trang til to ting: Nummer ein er å reise på harryshopping til Sverige, helst til Svinesund. Nummer to er.. Nei, det var visst berre harryshopping. Jo, eg fekk litt lyst til å sluke eit spann med Ben & Jerrys. Vi har fått inn ein ny smak på Safari som eg går og siklar på kvar dag, men som eg ikkje har fått meg sjølv til å kjøpe. Eg skal kjøpe det når eg er ferdig med neste eksamen. Feire med is og pølse. Det blir litt av ein dag.

Bilete frå turen til Balestrand kjem når Kristoffer har klart å rive seg laus frå fiskestanga og får sendt dei til meg. Ja, dette var eit hint.

Edit: Her er eit bilete frå turen. Dette er blåmerket eg fekk etter at eg trakka gjennom fjellsnøen og landa med kneet på ein stein. Utruleg interessant.

Konkurranse!

2011-06-29T23:05:00.000+02:00

Eg vil byrje dette blogginnlegget med å dele mine knustneriske evner. I går skreiv eg nemleg bursdagskort til Stine, og då skulle eg lage ein slags rebus om kva ho skulle få til bursdagen. Her er teikninga:

Premie til den som klarar å gjette kva ho fekk. Eg slår på stortromma og skal faktisk hekle eit panneband til den som gjettar riktig! Så kommenter i veg. Stine har ikkje lov til å delta, for ho veit det jo allereie.

Eg sit og lurar litt om dagane kvifor eg eigentleg har gledd meg så mykje til sumarferie. Vi har i alle fall ikkje sumarvêr. I dag då eg var ute og sprang var det faktisk like før eg drukna. Og bana var så oversvømt at eg følte at eg sprang i ei bane som dei av og til gjer på friidrett, sånn med hekkar og vatn, berre at det var vatn heile vegen og at eg ikkje hadde hekkar. Anyway, så klarte eg å pådra meg denne springe-i-regnet-floka:

Oh yes, det er ein einaste stor floke. Det tok si tid å få løyst opp den. Så lang tid at eg ikkje rakk å lage meg dessert etter middag. Det er nedtur. Og for dei som skulle lure, så har eg på ingen måte deltatt på Stoltzekleiven opp. Ja, eg har meldt meg på litt ymse i år av sportslege arrangement, men det får vere måte på. Eg kjøpte gensaren på Löplabbet uvitande om kva som vart trykt på, men for all del, det er berre kjekt at folk trur at eg har sprunge opp på ei kjempetid. Ein må nemleg springe under ei viss tid for å få ein sånn genser. Når eg tenkjer meg om så veit eg ikkje kvar Stoltzekleiven er ein gong. Det må eg finne ut.

Eit anna teikn på at sommarferien ikkje er den heilt store eventen i året, er at eg sit og gler meg til å byrje å lese pensumlitteraturen for 3.året. Eg gler meg faktisk til å sitje på lesesalen igjen. Men dette er vel kanskje sånn informasjon ein eigentleg skal halde for seg sjølv? Jaja, no er det ute, og de får heller bruke det mot meg når eg byrjar å klage om at eg er så lei av å lese.

Og viss du skulle ha gløymt det no, så må du hugse å tippe på teiknekonkurransen! Heia, heia!

Husmorbloggen

2011-06-28T16:34:00.001+02:00

På mange bloggar kan ein lese om ulike bakeoppskrifter, strikkeoppskrifter, hekleoppskrifter, tips og triks om vasking i heimen og liknande. Eg tenkte på det her om dagen, at kanskje eg skulle gjere noko liknande? Eg er jo trass alt særs oppegåande på alle desse områda, og er tvers gjennom eit perfekt kåneemne.

Så lat oss setje i gang med kjøkenavdelinga av husmorbloggen. Dagens tema er filetering av fisk. Det har eg nemleg gjort i dag. Vi hadde ein del fisk på jobb som var øydelagt (som eg likar å kalle det), så eg fekk øve meg så mykje eg ville på dei. Med det sagt, så er det berre for deg å setje deg godt tilbake i stolen og nyte synet av min første fileterte ørret:

Den var faktisk heilt perfekt, men så kom det tilfeldigvis ein katt som byrja å klore og bite på den. Veldig synd, det. Så eg prøvde meg på ein ny ein:

Den vart eg faktisk ganske godt nøgd med. Her prøvde eg meg på ein laks:

Og no lurar du kanskje på: Korleis i all verda klarte du dette? Korleis fileterar ein fisk? For å sei det sånn, viss du veit det, så gje meg gjerne ein lyd. Eg prøvde meg berre fram, og gjorde det sikkert heilt feil. De får søke på youtube. Det einaste rådet er har er å bruke god tid. Først prøvde eg å gjere det i same tempo som dei gjer på fiskefabrikkar. Det slo ikkje heilt an.

Neste blogginnlegg skal handle om korleis ein kan sy nokre flotte sumargardiner til kjøkenet. Nei, men herlighet, kven er det eg prøvar å lure? Eg har jo ikkje symaskinsertifikatet ein gong! Sukk. Eg trur eg legg husmorbloggen død.

Men... Ellers så har Stine bursdag i dag! Hipp hipp hurra!

Og Kristoffer gler seg så mykje til den siste Harry Potter-filmen at han har anlagt Harry Potter-arr i panna. Nydeleg!

Foto: Ingebjørg Madland

Eg, for min del, sit og ventar på middag, og har lyst på Ben&Jerry's.

Høneåtak

2011-06-26T22:35:00.003+02:00

Prislappemaskina har forsvunne, og med dette er den gøyaste arbeidsoppgåva av alle vekke - nemleg datosjekk og nedprising. Eg håpar den kjem på plass igjen. Eg satsar på at den ligg på sin respektive plass når eg kjem på jobb igjen i morgon.

I dag var det plutseleg fint vêr her heime. Kven skulle tru? Til no har det vore regn og nesten minusgrader, men i dag snudde det. Det førte til at eg trudde eg skulle døy av dehydrering på joggeturen min, men eg overlevde. Eg vart springande og tenkje på alle dei fysiologiske greiene som skjer når ein misser væske, og kom fram til at eg hadde gløymt mykje av fysiologien eg lærte i fjor. I tillegg til for lite væskeinntak gjorde eg det heilt store ved å jogge til Radøy, som er kjent som den grøne øya. Radøy og pollenallergi er med andre ord ikkje den beste kombinasjonen. Men alt i alt var det ein fin tur, og eg kjenner at halvmaraton, det er faktisk noko for meg!

I går sto eg på jobb og ana fred og ingen fare i min flotte speidaruniform. Berre sjå her:

Men plutseleg, ut av ingen ting, så landa det ei høne på hovudet mitt. Berre sjå her:

Eg klarte å lausrive meg frå den, trass det kraftige taket den hadde rundt kinna mine, og kunne gå attende til arbeidet igjen. Flaks.

Utanom å jobbe og å springe, så har eg fått ein ny hobby - å sjekke vêret på yr.no. Familien BjørkeHarnesAsdahl skal nemleg til Balestrand på fredag. Eg er sjuk av lengsel etter å få reise til Balestrand igjen. Vakrare bygd finn du ikkje. Ever. Og det ser faktisk bra ut med vêret, så då blir det nok ein kjempetur. Raudmelen here I come!

Eg sleng med eit bilete frå Balestrand. Dette er riktig nok på vinteren, men Balestrand er Balestrand. Dette er frå siste vinteren vi budde der alle saman (eg har budd der 4 år i ettertid), og det er altså mamma, Åshild og eg som står utanfor rektorboligen. Good times and very nice termodressar! Enjoy.

3 ting

2011-06-24T00:15:00.004+02:00

For ekstrovert person med master i internatliv er det ikkje alltid like enkelt å ha sumarferie. Det er fort gjort å gå tom for idear om kva ein kan finne på, for deretter å hamne i ein evig tiltakslausheit. Der har eg forsåvidt allereie gjort. Berre sjå her:

Men saka er den at i dag så fann eg faktisk på heile TRE ting å gjere. I går fann eg på hmm.. Eg hugsar ikkje kva eg gjorde i går. Jo. Eg sprang og var i byn med mamma, tante og Silja, og kjøpte meg kjole på Oasis på 50% avslag. Det kan vi like. Men attende til mine tre ting.

For det første var eg hjå frisøren. Eg bleika heile håret med foliestriper. Det har eg aldri gjort før. Det vart fint, og no luktar håret mitt godt. Det vart så fint at eg droppa å springe i dag, sånn at eg ikkje måtte dusje ut den gode lukta. Tar det igjen i morgon.

For det andre var eg på Kiwi. Der saumfarte eg hyllene etter varer som var utgått på dato. Biletet over illustrerar denne aktiviteten. Eg leita minst ein halv time, men fann ingen ting. Dei er alt for flinke på Kiwi. Alt var nytt og fint. Eg hadde på meg fri flyt-gensaren til ære for Kiwi. Evt for å blende inn sånn at ikkje folk skulle leggje så mykje merke til at eg sjekka datoane på samtlege varer i godterihyllene. Gjett om eg hadde blitt yndlingstanta viss eg kom heim med ein kasse godteri. Men den gang ei. Då vart eg litt sur. Sånn:

For det tredje har eg hengt med Stine. Vi prata om alt mellom himmel og jord, og var lykkelege i kvarandre sitt selskap, så då vart eg glad igjen. Eg er heldig som har ho.

Eg fann forresten ut då eg var på Kiwi at det var St. Hans. Men det har eg aldri feira, så eg fann ut at det var best å berre la dagen passere i stillheit i år òg. Kan ikkje finne på alt for mykje nytt i ein alder av 22.

Autoritet

2011-06-21T23:06:00.001+02:00

Sumarjobben på Safari har blitt tatt til ein ny dimensjon. Eg har fått tildelt makt og autoritet. Eg kan no bruke prislappemaskinen. Den ser om lag sånn ut:

Og med denne i handa har eg makt til å setje varer ned i pris som er i ferd med å gå ut på dato. Eg har sjølv stor tru på at eg har god forretningssans, sidan eg er halvt sunnmøring, og eg kjem til å halde fram med å prise ned heilt til sjefen seier at eg ikkje får lov. Det er fantastisk kjekt å gå og leite i hyllene etter varer som ligg for døden, for deretter å vurdere kor mykje eg kan setje den ned i pris. Då må eg vurdere kva den kostar frå før av, kor mange dagar det er til den går ut, kor mange det er igjen av varen, og prøve å justere prisen i forhold til dette. Det er beinhard kalkulering, og det er ingen tilfeldigheit om varen ender opp med å koste 14,90 i staden for 19,90. Alt er nøye gjennomtenkt. I dag var eg faktisk på jobb ei halv time ekstra, berre for å leite etter varer og for å gå amok med pistolen (altså prislappemaskina). Eg skal nemleg ikkje på jobb i morgon, og følte at ansvaret låg på meg. Pluss at det er frykteleg kjekt.

Eg har byrja å innsjå at eg er ein nerd når det kjem til duppedittar, eller gadgets, som det heiter på godt norsk. Døme: Kvar gong eg skal ut og jogge er det obligatorisk for meg å ha med både pulsklokke, pulsbelte, og nike+ sensoren som registerar kor langt og kor fort eg spring. Og når økta er ferdig, frydar eg meg over at eg kan halde statistikk over det eg har gjort, og måle framgang (evt tilbakegang). Indre motivasjon er oppskrytt.

I dag på jobb kom det ein kunde som ikkje visste kva eit hekto var for noko. Då visste eg ikkje om eg skulle le eller grine. Men han/ho fekk til slutt tre hekto med mat av eit eller anna slag, og klarte seg heilt fint i verda heilt til han/ho skulle varme den i mikrobølgjeomnen (min store fiende som eg snakka om i førre innlegg). For det første fann han/ho den ikkje, og for den andre klarte han/ho ikkje å slå den på. Enda eit prov på at skulen eller samfunnet eller politikarane eller foreldre etc etc rundt omkring har ein jobb å gjere. Eg tok min del av jobben ved å lære han/ho å bruke mikrobølgjeomnen. Eg er dreven på det nemleg.

Og visste du at det kan vere sol om sommaren på Vestlandet òg? Det var det i dag. Eg skulle eigentleg trene, men fann ut at det var nok best å sole seg i staden for. Treningsforsøket var i tillegg ein komplett fiasko. Eg skulle nemleg prøve meg på noko nytt og spanande, nemleg Zumba. Det går nemleg gjetord om denne treningsformen, og reklamen eg såg på tv-shop i fjor gjorde meg heilt bergtatt. Så i dag skulle eg ta fatt på dette. Eg klarte ikkje ein gong det første "danse"trinnet (som var eit MINIMUM viss ein skulle klare resten) og eg hadde aldri i verda klart det uansett kor mykje eg hadde prøvd, så eg gav opp, heiv av meg kleda og la meg strak på terrassen. Det var mykje betre.

Eit bilete må eg ha med, så eg gir dykk med dette gleda av å få eit innblikk i kva eg gjorde 1. påskedag for tre år sidan. Då sat eg nemleg på taket på Fjellhaug, drakk sjokomelk og las i Bibelen. Eg koste meg glugg. Grunnen til at eg legg det ved, er fordi eg saknar Oslo litt for tida. Eg har lyst til å ha fri og sykle på bysykkel i timesvis. Men det kan eg gjere ein annan gong.

No skal eg sitje og vente på at det er kveld, for i kveld skal eg rangle. Rangling er eit privelegium, og eg gjer det så ofte som eg kan. Ingen ting er som å gå i halvsvime ned på badet, pusse tenna og hive seg i senga, vel vitande om at ein har brukt alt for mange timar på å gjere ingen ting. Sidan eg var så pliktoppfyllande på Sygna, og kronisk trøytt på Fjellhaug, har eg mange timar rangling å ta igjen. Eg gnir meg i henda og smiler lurt ved tanken på dette. Til slutt eit bilete av Gunhild, som skal bli min nye roomie til hausten. Eg gler meg til å rangle med ho.

Fryseboksfedme

2011-06-20T19:08:00.001+02:00

Først av alt: ENDELEG kan eg sove etter å ha vore vaken i FIRE DØGN for å sjå på Hurtigruta. Eg hadde meg berre ein liten powernap før reprisen. Så no blir eg sitjande i fire døgn til. Time well spent! Nei, eg har ikkje det altså. Eg klarar ikkje ein gong å vere vaken 24 timar. Men eg ser faktisk på reprisen no, og no hyllar kystvakta Hurtigruta ved å sprute vatn på den til Espen Lind og "When Susanna cries". Rørande.

Årets sommarjobb hadde kick off i dag, med ein roleg dag på Safari, der alt var som vanleg. Røykt blåkveite luktar kjempegodt, medan resten luktar akkurat det same og ikkje fullt så godt. Det er glatt på golvet 24/7, og eg trippar rundt som ein pingvin og håpar på å overelve turen frå kjøttdisken til fiskedisken. Eg er i live, men er glad for at eg ikkje skal jobbe der til evig tid. Eg har faktisk sagt opp, og skal byrje eit nytt og betre arbeidsliv utan fiskelukt. Veit ikkje kva, veit ikkje kvar, men det blir nok bra. Men først: 3-4 veker med intens jobbing. Tenk på pengane, TENK PÅ PENGANE!

Herliget, eg skulle ha vore skåna for meg sjølv i tidene rundt middagskvilen. Rett før eg sovnar, er eg så trøytt og gretten at eg føler at folk masar når dei stiller 1 stk spørsmål. Og når eg først vaknar, aaaaalt for lenge etterpå, er eg så godtesjuk at halvparten hadde vore nok til å få ein middels stor barnehage til å gjere opprør mot ped.leiaren for å få sjokolade. Og når ein bur heime, så blir det ikkje akkurat lettare, for her er jo det meste tilgjengeleg. Så no sit eg her og gnafsar på ein eller annan gjærbakst som eg fekk fiska opp frå fryseboksen. Eg forstår forresten godt viss fedmeepedemien kom samstundes med lanseringa av fryseboksen, evt fryseboksen OG mikrobølgjeomnen. Folk kan jo lagre enorme mengder godt utan at det blir dårleg, for deretter å tine det opp så det er klart til å etast på 1 min eller så. Det er skummelt. Det er godt eg skal springe halvmaraton. Då treng eg desse raske karbohydrata til intervalløktene mine. No kom forresten pappa og rakk meg eit kakestykke og spurte om eg var på godtejakt. Det var han nemleg. Har arva det av han. Men eg er ferdigjakta og nøgd og nesten litt mett.

I går kom eg heim frå Tau. I <3 Tau, that's all I can say. Viss folk hadde hoppa litt meir der, så kunne ein kalla staden for Hoppetau. Men eg såg nesten ingen som hoppa. Faktisk berre meg sjølv, på trampolina til Madlands, og det er ikkje nok. Folk må hoppe meir på Tau.

Men Tau eller Hoppetau, poteto, potato, så fekk eg vere med Kristoffer, og då gjekk det i grunn fint, sjølv om han lurte meg ein dag. Han sa vi skulle gå ut og gå tur. Eg var sjølvsagt med på dette, for eg likar godt å gå på tur. Det viste seg å vere særs varmt den dagen. Eg hadde for det første ikkje hårstrikk i håret, så i praksis gjekk eg med ein sånn hatt på hovudet:

Nei, det biletet er ikkje av meg. Tru det eller ei!

Og for det andre, så sa ikkje Kristoffer at vi skulle på FJELLtur! Ok, det var kanskje ikkje eit fjell. Det var ein haug. Men det gjekk bratt oppover, og eg vart så varm at eg vart sint. Så der øydelagt eg nok ein stor del av sjansane mine for å få vere med Kristoffer på tur igjen. Men han er sindig og tålmodig og takla det heile fint. Han lagde til og med eit hårstrikk til meg av ein eller annan plantevekst. Og då eg kom ned att fekk eg middag. Og her er eit prov på at eg kan gå på slakk line. Då K tok biletet hadde eg gått over heile.

Og eit av fotografen:

Men apropo at eg kom heim frå Tau i går. Eg køyrte faktisk aleine heile vegen. Det gjekk glitrande! Riktig nok mista eg første ferga fordi eg brukte 1000 år på å fylle bensin, men då fekk eg berre litt ekstra tid til å syngje høgt i bilen. Det er forresten ikkje berre, berre å fylle bensin. Først prøvde eg meg på ei pumpe. Den var i ustand. Deretter snudde eg for å prøve neste pumpe. Men då var bensinokket plutseleg på feil side! Så då måtte eg snu ein gong til. Og etter at eg hadde fylt, brukte eg nye 1000 år på å få på bensinlokket. Det var litt av eit puslespel, og det at eg hadde parkert heilt inntil pumpa, gjorde ikkje saken enklare. Eg tenkte "NO skal eg klare å køyre tett nok inntill pumpa sånn at slangen rekk fram". Har ikkje høyrt om mellomting. Men det skal seiast at eg klarte å fylle for nøyaktig 300 kr, så då var det verdt det.

No innser eg hatt eg har skrive veldig mykje. Kjekt for meg det!

Dagens solstråle

2011-06-15T15:53:00.003+02:00

Då var siste eksamen over, og det var ein katastrofe frå enda til annan. Men ferie vart det.

Eg oppsummerar dagen min gjennom mamma sitt webkamera:

Sånn såg eg for det meste ut under eksamen. Eg hadde tydelegvis ikkje heilt forstått konseptet.

Så eg drukna sorgene med å ta årets shoppingrunde. Eg likar ikkje å kjøpe klede, men i dag tok eg heilt av, og godt var det, for då slepp eg å gjere det igjen på ei stund. Eg kjøpte mellom anna denne buksa, og ein heilt, berre svart. Berre for å gjere det enkelt. Det var 30% rabatt på alt på Cubus i dag viss nokon lurte.

Eg har òg drukna sorgene ved å drikke enorme mengder pepsi max,

og det er eg forsåvidt ikkje ferdig med.

Å! Så GLAD for å ha ferie! Og sjå. Eg ser faktisk heile 14 år ut på dette biletet.

Her har du meg no. Solstråla.

Men alt i alt: God sumarferie! Sjølv om det klimamessig minnar meir om haustferie her i Knarvik.

7-fjellsturen

2011-06-13T19:14:00.003+02:00

Ja... Sånn ca ein haug med veker på etterskot har eg bestemt meg for å leggje ut eit par bilete i høve 7-fjellsturen. Eg hadde ikkje kamera med meg (då heller), men mamma skulle absolutt ta bilete av meg då eg kom heim, i tillegg til føttene mine som var tapa over alt pga blemmer over alt. Så her er dei. Legg spesielt merke til Vestlandslefse-innpakninga som er på veg ut av eine lomma mi. Den fekk vi utdelt på det siste fjellet. Eg grein meg til to. Eg trur dei var noko av det som gjorde at eg kom i mål med livet i behold. Sukker <3

Den som hadde hatt eit kamera..

2011-06-12T12:48:00.000+02:00

Eg blir litt irritert over meg sjølv av og til over at eg ikkje er så flink til å ta bilete. Spesielt denne helga har det vore så mange gulløyeblikk som eg gjerne skulle knipsa og foreviga, men den gang ei. Så då er det berre å kome over dette og heller skrive det ned sånn at eg kan hugse det når eg går inn igjen på bloggen min om 1, 2 10 eller 15 år og les om dagane då eg var 22 år og var student i Bergen.

Torsdag hadde vi gruppeeksamen i health preventive and promotive work. Det gjekk Bra vil eg påstå, og det var godt å ha det overstått. Fredag gjekk dagen med på å sjå på andre som framførte eksamen. Etterpå gjekk eg opp til Lappen (leiligheta til Simon (S) og Kristoffer (K), no berre S, sidan K har flytta heim til Tau), men på vegen slo eg meg heilt laus og kjøpte marinert ytrefilet på Bunnpris, for det var nemleg på 40% avslag. Kunne ikkje la eit slikt tilbod gå frå meg. Så det var min debut som biffkjøpar. Her skulle eg hatt kamera.

Vi (A og K) brukte ettermiddagen på å grille pølser og gå på slakk line. Eller rettare sagt - eg gjekk på line, medan K sto og såg på. Og det skal seiast at det er ikkje så lett å gå på slakk line når K står ved sidan av og glor og ler og seier "kom igjen, Keiko!". Her skulle eg hatt kamera. Men eg fekk meg eit par turar der eg gjekk over heile lina. Mestring er kjekt. Etter ei stund vart vi overfalt av nokre lokale ungar som kalla K for Kåre og som stakk av med lina. Men handlekraftig som eg er (ein gong innimellom), sprang eg etter dei og fekk den tilbake. Her skulle eg i alle fall hatt kamera.

Etter grillinga lærte eg S å hekle (kamera), og så gjekk eg og K ned i byen for å kjøpe McFlurry. Det har vi prøvd på fleire gonger, men vi får alltid lyst på noko anna i staden for. Så då vart det smoothie og 3 nye bukser til K for til saman 500 kr. Det tykte vi begge var eit godt kupp. Eg likar ikkje å kjøpe klede, så eg kjøpte ingen ting.

Så kom kvelden, og det var tid for biff. Grunnen til at eg skriv om dette, er fordi at eg skal hugse min første eigenlagde biffmiddag. Det er dei små tinga i livet, bla bla bla. Vi slo til med heimelaga fløtegratinerte poteter, salat, sopp og pepsi max (kamera). Og der sat vi og åt midt i eit par flyttelass, men vi lot ikkje det setje noko dempar på tilveret. S fekk restane mine.

Kvelden vart avslutta med at S og eg øvde på å setje veneflon medan K såg på. Eg traff, men gløymte å trykke på åra for å stoppe blodet, så det vart blod over alt. S derimot, bomma på begge hendene mine, så i dag sit eg med blåflekka hender og ser ein smule narkoman ut (kamera). Men han unngjekk i alle fall meir blodsøl.

Toppen på kransekaka av denne herlege dagen, var at eg gav eine sidespegelen på bilen til mamma og pappa Madland ein real trøkk då eg rygga på ein stolpe. K lo godt. Eg vart fortvila. K trykka det berre på plass igjen, og no er det ingen som kan sjå at det har vore av. Takk og lov, og absolutt verd å skulle hatt bilete av. Men igjen, eg hadde ikkje kamera på fredag, så då kan eg berre ha det så godt. Men eg har i alle fall fått skrive nokre hundre ord om det no som ein mager erstatning. Det tilsvarar kanskje eit halvt bilete med dårleg oppløysing. Men det får gå for denne gong.

No skal eg nyte lyden av stilla i eit tomt søndagshus. God søndag!

I morgon

2011-06-08T23:54:00.000+02:00

I morgon har eg eksamen. Eg har ingen spesielle kjensler knytta opp mot dette. Eg vil berre blir ferdig. Men når eg er ferdig då skal eg sjå igjen

som kjem til Bergen frå

(minus hoppe)

Det blir, på den andre sida, over måte bra og kjekt på alle måtar. Han skal vere med og feire overstått eksamen med wienerpølser. Det gjer eg alltid når eg er ferdig med eksamen. Mamma kjøpte 1,6 kg wienerpølser, og eg ser på det som ein kjærleikserklæring frå ho til meg. Elles har eg fått nye klesskap og skal bli seimar. Og så skal eg gå på slakkline på fredag. Med Kristoffer. Det er lykke.

Son av ein teolog

2011-06-01T20:51:00.000+02:00

Astrid (viser bilde av seg sjølv på tur til Preikestolen): Kem e det på bildet der?

Sigurd: Anna Oline (som er Sigurd sitt søskenbarn på 8 år)

Astrid: Nei, du ser vel at det er tante Astrid som står der?

Sigurd (3 år): Kor e det?

Astrid: Det er på Preikestolen, det er eit fjell.

Sigurd (som forøvrig er vokst opp på Fjellheim): E det nåkka til preikestol da?

Generøst

2011-05-27T16:18:00.000+02:00

I dag spurte ein ukjent mann meg på facebook følgjande spørsmål:

Trenger Astrid Rydland Bjørke noen akvarieplanter?

Det gjorde eg ikkje.

For ei blemme (eller fire)

2011-05-25T08:58:00.002+02:00

Av og til kunne eg ønskje at eg kunne gjere noko som var midt mellom ingen ting og veldig mykje. Eg tenkjer ofte veldig svart/kvit, og det kan til tider vere bra, men av og til er det faktisk betre å halde seg litt i gråsonen. I går skulle eg heller tenkt konsekvens enn prinsipp, og det får eg no smerteleg erfare på kroppen. Eg har nemleg byrja med forfotspringing (ja, du kan trykke på ordet og sjå ein film om dette), og i går skulle eg gjennomføre ei intervalløkt på tærne. Det gjekk i grunn veldig fint, men etter oppvarminga merka eg at bomullssokkar i joggesko ikkje var den heilt store kombinasjonen. Friksjonen var eit faktum, og eg merka at vannblemmer var på veg, men eg tenkt at det gjorde vel ingen ting. Så i staden for å stoppe, fullførte eg økta og enda litt til, og medan adrenalinet hoppa rundt i kroppen, la eg ikkje noko meir merke til blemmene som var på veg til å hope seg opp under føttene. Først då eg hoppa av tredemølla, merka eg at eg nesten ikkje klarte å gå for det var så vondt. Ok. Så var det litt vondt. Kvifor er dette så krise, spør du kanskje. Og det spurte eg meg sjølv òg der eg sto, og fann ut at det gjorde trass alt ikkje så mykje. Og eg levde i den vissa heilt til eg kom på, rett før eg skulle leggje meg, at eg skal gå 7-fjellsturen om 5 dagar. Eg vart liggjande våken ei stund for å sei det sånn og kikke småbekymra ut i lufta. Men det blir vel ei råd. Eg klyngar meg fast til håpet om at det kan ordne seg. Og viss ikkje, så får det berre gå som det går.

I skrivande stund sit eg på HiB. Etter at eg byrja å pendle med mamma eller pappa, hender det ofte at eg kjem på skulen ein time før resten av klassen. Det er i grunn ein god time. Då kan eg berre sitje og kose meg med frukost, ei bok, blogge litt, sjekke mail osb. Det same er det med å ta bussen heim. Då må ein berre sitje der, og det nyttar ikkje å stresse, for bussen går så fort som den går. Så då er det berre å lene seg godt tilbake, gjerne med god musikk på øyret, og dagdraume om varmare strøk, og lyse dagar med jordbær og piano på terrassen.

Men først av alt må eg kome meg gjennom denne 7-fjellsturen. Blemmer eller ikkje blemmer. Eg har trass alt betalt for den.

Nokon kan gå på tå

2011-05-22T15:58:00.000+02:00

Overskrifta har ingen ting med bloggposten å gjere, men det var det første som poppa opp i hovudet mitt, så difor skreiv eg dette.

Livet går i ein rasande fart for tida. Sidan sist har eg sunge på Gullruten, vore på afterparty med halve kjendis-Noreg, blitt ein komande korist for ei komande stjerne, feira 17.mai i Bergen med dei beste folka, sunge ein cRaZy gospelkonsert med Gospel Bergen og vore med på fisking av sjøaure.

No skal eg tale på mitt siste møte (av 3) på Ungdomsmøtehelga 2011.

For eit flott liv!

Gladnyhet!

2011-05-08T21:03:00.000+02:00

I dag fekk eg vite noko som gjorde meg skikkeleg glad. Denne jenta kjem til byen til hausten:

Og ho er like god som ho er fin! Det er berre eit ord som passar seg, og det er hurra!

Elles så har eg sola meg på terassen i dag, og ete årets første is. Eller, det vart vel rettare sagt to. Sumar, sol, glede. Livet er fint.

Pendlar med nye sko

2011-05-04T12:34:00.000+02:00

I skrivande stund sit eg på biblioteket på skulen. Eigentleg er eg godt i gang med å skrive ei oppgåve som skal inn, i følgje mine planar, i løpet av dagen, men eg kjente at trangen til å gjere noko anna vart stor. Og folkens, det er til dømes dette ein har blogg til. Når ingen andre vil høyre på kor keisamt det er å sitje å skrive oppgåve, då kan ein uttrykkje sin store misnøye på verdsveven, samstunde som ein får oppdatert folk på kva ein gjer på om dagane. Det kallar eg ein vinn-vinn situasjon.

Eg har offisielt blitt ein pendlar, og eg må sei at eg har i grunn ikkje så mykje imot det. Å sitje på bussen er trass alt ein kjempegod moglegheit til å berre la tankane fly, og det trur eg at vi alle har godt av å gjere av og til. Å flytte inn igjen på barnerommet i Knarvik har gått overraskande knirkefritt, trass det faktum at eg har tidenes skittentøysdunge å tråle meg gjennom dei neste dagane. Men det er vel berre å byrje i ein ende, så kjem ein plutseleg i mål. Rart med det.

For tida går det mykje i oppladning til 17. mai. Denne dagen kjem til å bli ekstra kjekk i år, med tanke på at vi i Gospel Bergen skal ha konsert i Johanneskirka. Det er det årlege høgdepunktet for koret, og vi gler oss stort. Det er mykje som skal planleggjast, og mykje som skal øvast inn, men eg har stor tru på at det blir både bra og kjekt. Det er ei fantastisk kjensle når ein merkar at koret endeleg byrjar å få taket på songane. Då er det glede i hjartet.

Elles er det ikkje så mykje nytt å melde. Eller jo, det er det. I går var eg på nok ein tur på fantastiske Löplabbet. Sidan eg skal springe halvmaraton, fann eg ut at det var ein god unnskyldning for å få seg eit par nye joggesko. Dama i butikken var sjølvsagt heilt enig, og vi sette i gang med leitinga på det perfekte paret. Det viste seg at det ikkje skulle vere så enkelt, men etter ein god time, gjekk eg lykkeleg ut av butikken med litt mindre pengar på kontoen. Skoa er utprøvd, og dei er ein draum å springe med. Dei veg berre 225 gram, og er med dette ikkje akkurat store byrdene å springe rundt på.

Så då er det altså desse to som skal hjelpe meg framover på vegen mot halvmaratonet:

Med andre ord - no blir det trening med skobytte, og det har eg ikkje gjort sidan eg gjekk på friidrett på ungdomsskulen. Blir ein kjekk vane å ta opp igjen.

Doktoravhandling om livet mitt den siste månaden

2011-04-29T13:56:00.001+02:00

Ja, då var tida endeleg komen for ei solid oppdatering. Det er nesten ein månad sidan sist eg skreiv skikkeleg, og det blir for gale. Så eg tar med dette eit skikkeleg skippertak og skriv alt på ein gong. Det har vore reising den siste månaden, så internett og blogging har ikkje hatt den største prioriteten. Og det skulle det vel heller ikkje hatt akkurat no, for eg skal eigentleg pakke og vaske ut av leiligheta, men det får vente nokre minutt til. Dagane i St. Torfinns vei 27 er talde, og frå mandag av skal eg flytte heim på barnerommet i Knarvik. Skal flytte inn i ny leilighet frå hausten av, så då blir Knarvik mellomløysinga. Rydding, pakking og vasking for 6 året på rad kunne eg kanskje klart meg utan, men må det gjerast, så må det gjerast.

Det første eg har lyst til å fortelje om er turen klassen min hadde til Beitostølen. Der var vi ledsagarar på Ridderrennet, som er eit stort, internasjonalt skirenn for personar med funksjonsnedsettingar. Løpet vart starta først og fremst retta mot blinde og svaksynte, men no er det mange andre som deltek. Min deltakar var 20 år og køyrte sit-ski. Det kan kanskje sjå behageleg nok å sitje på ein slags kjelke og stake seg framover, men det kan eg avkrefte. Eg prøvde sjølv, og vart kjempesliten etter om lag 100 meter, så all ære til dei som går mil etter mil. Vi deltok i mellom anna skiskyting og 5 km-løp, og kom til og med heim med søljmedalje. Det var stas. Eg fekk verkeleg bryna meg på skiteknikk, og kan meddele at skigåing fleire timar for dagen i ei veke gav meirsmak. Det var i grunn berre utruleg kjekt. Og når ein reiser med ein fantastisk klasse, så set det heller ikkje noko dempar på stemninga. Så alt i alt - veldig kjekt. Eg hadde ikkje store forhåpningar om at det kom til å bli noko bra, men der tok eg grundig feil. Her er litt bilete frå turen som eg fekk frå Christine i klassen min:

Camilla lærar Stine å hekle. Dei klarte seg bra begge to.

Camilla, Eirin og Marita på klassefest, som var lokalisert midt i ein skibakke.

Her er Stine, Christine og meg på veg opp skibakken.

Vi åt og åt og åt heile turen.

Garden var med oss heile veka, og korpset spelte til ALT som skjedde, så eg fekk litt overdose av korpsmusikk etter kvart.

Meg og Stine etter siste konkurranse. Vi starta tidleg og fekk gode løyper. Fryd og gammen!

Etter Beitostølen og skriving av eksamensmappe var det tid for påskeferie. Den byrja i Knarvik med nokre dagar på Safari, der folk hamstra i staden for å handle, og mange hadde tydeleg angst for å gå tom for mat i ferien. Deretter tok eg bussen til idylliske Ryfylke, meir presist til Tau for å besøke familien Madland (kanskje mest av alt Kristoffer). Då eg kom ned lurte eg på om eg hadde forveksla påskeferien med sommarferie, for det var så fint og varmt ute. Der lærte eg mellom anna å gå på slakk line, noko som eg har lyst til å gjere kvar dag for tida. Eg fekk prøvd med på kajakkpadling. Det slo òg an. Eg gjekk på Preikestolen for første gong i mitt liv, og eg tore til og med å sitje heilt ute på kanten. Det var langt ned. Eg kan òg meddele at kebaben på Tau er meget god. 1. påskedag fekk eg, etter mykje syting og klaging og overtaling, påskeegg av Kristoffer. Det var stappfullt av sjokolade, så det vart tomt ganske så fort, og måtte bli fylt på dagen etterpå. Så når eg til og med fekk sjokolade var påska så godt som fullkomen. Eg slappa godt av og hadde nokre veldig kjekke dagar. Minstemann Madland, Ingebjørg, sendte meg nokre bilete:

Turfølgjet og eit mislykka forsøk på ta bilete.

Sunn, norsk ungdom.

Etter at vi hadde vore på toppen, grilla vi pøler på ein basecamp der Kristoffer jobbar om sommaren.

Ufoane der leirskuleelevane blir oppbevart om natta.

Eg utfordrar min fantastiske motorikk i hinderløypa.

Heilt til slutt så må eg fortelje noko særs spanande. Godt jobba forresten, viss du har lest heilt ned hit. Eg har nemleg gjort noko som er på kanten til sprøtt. Eg har meldt meg på Oslo halvmaraton! 24 september er du velkomen til å kome og heie på meg. Så no er det fullt køyr med trening mot dette, og det er verkeleg god motivasjon for å ta på seg joggeskoa. Vi driv med obligatorisk 4x4-intervallar på skulen for tida, så eg får litt drahjelp der, men i sommar må eg klare meg sjølv. Satsar på at det skal gå bra. Motivasjonen er i alle fall på topp!

No kallar banankassar og vaskemiddel på meg. Nyt våren, folkens!

Snart

2011-04-25T12:18:00.002+02:00

Ny oppdatering kjem snart!

Eg er berre så alt for opptatt med å lære meg slakk line for tida.

God påske!

Kvardagar igjen

2011-03-25T15:35:00.000+01:00

Viss eg skal få fram eit einaste poeng i denne teksten så må det vere at eg har ein fantastisk klasse. Det var så utruleg kjekt å sjå folk igjen, og eg gler meg sånn til å vere saman med gjengen ei god stund til.

Nei, det er verkleg ikkje vanskeleg å finne motivasjon til å gå på skulen når ein har så mange gode folk rundt seg, men akkurat i dag så var det noko som freista meir. Eg sat på forelesning i dag tidleg, og følte at eg hadde sånn ok kontroll på temaet, så eg vart sitjande litt i min eiga tankeverd medan eg såg ut vindauget. Ute var det sol for første gong på lenge. Hm.. Forelesning eller tur på fjellet? Tur vann lett, og eg fekk meg ein skikkeleg gladtur i det som kunne minne om vårvêr sjølv om det snødde litt. Og det beste av alt: Eg gjorde dette utan at eit snev av dårleg samvit. Det er lov. Det er veldig lov. Folk har alt for mykje dårleg samvit trur eg.

No er rommet rydda, eg skal i dusjen, og er godt nøgd med første veka attende i Bergen. I går var eg ute og åt middag med tante, mamma og Silja, med påfølgjande shoppingrunde med mamma. Ein super dag som vart toppa av filmen "kongens tale" som eg absolutt kan anbefale.

I morgon er det tidlegvakt på jobb, deretter Salem og alt anna av kjekke ting som helga byr på. Livet er fint.

Og DER kan eg puste letta ut

2011-03-18T00:07:00.001+01:00

Det var til Händel sitt Hallelujakor at vi køyrte ut frå Masfjorden for siste gong. Pappa var så snill at han henta Christian og meg. For ei lykke! Vi var mildt sagt veldig lei av å vere der.

No sit eg på rommet mitt i Bergen. Det er heilt reint og ryddig, og eg skal NYTE å sove her igjen. I morgon er det kursdag på Tonus rehabilitering, og frå måndag av er det skulebenken. Det ser eg veldig fram til.

Eg kjenner faktisk på ein aldri så liten lykkerus over å vere ferdig i praksis, og den skal eg nyte fullt ut. Og når den har gått ut skal eg nyte alt det andre gode livet gjev, og det er ein god del, det.

O utvask med din glede

2011-03-16T21:26:00.000+01:00

Då var leiligheta i Masfjorden vaska så grundig som aldri før. Eg har verkeleg mobilisert alt eg har av husmorevner for å vere sikker på at eg ikkje må betale for utvask eller må kome attende for å vaske. Det einaste som gjenstår no er å ete ut av kjøleskapet og vaske dette.

Eg er ikkje så glad i å kaste mat, men eg må innrømme at eg ser ikkje heilt korleis eg skal få brukt følgjande matvarer i løpet av ein frukost og ein lunch: 6 egg, 1 lettyoughurt, 1 appelsin, brie, syltetøy, middagspølse, pesto, mjølk, pepsi max, leverpostei, prim, sana sol og smør. Men eg skal gjere så godt eg kan og prøve å vere kreativ.

I dag feira Christian og eg nest siste dagen ved å ete ute på verandaen for første gong. Det var såpass varmt at vi kunne sitje utan jakke, så våren er altså på veg. Christian fekk kloa i nokre heimelaga hjortepølser her om dagen som vi måtte ete opp. Dei smakte veldig godt til kålerabistappa mi. Ja, eg har faktisk lært meg å lage kålerabistappe her ute. Eg har faktisk lært meg å lage ein god del nye matgreier, og det er flott.

No gidd eg ikkje vere våken lenger, så då er det vel berre å finne senga på det nyvaska og heilt ryddige rommet. Siste natta i Masfjorden faktisk! Kva tenkjer eg om det? Jo, det er veldig, veldig greitt.

2011-03-15T19:07:00.000+01:00

talet

Takk og lov for det, for i går tok eg meg sjølv i å høyre på piano tributes to Miley Cyrus på Spotify. Då har ein faktisk kome til enden av alt som går an å gjere når ein kjedar seg. Botnen er nådd, og det er på tide å kome seg opp att. Det er på tide å vende nasen mot Bergen. Om berre 2 dagar.

Men for all del. Det var ein imponerande god versjon av "Party in the USA" på piano.

Hjeeelp!

Solskinnsfjorden

2011-03-14T17:52:00.003+01:00

Christian godsnakkar med fergepersonalet og får tips om dei beste fjellturane i området.


Eg vil òg vere med og står og småfnisar over drøsen i bakgrunnen som berre aldri tok slutt.

Dette sto på lunchrommet på laurdag. Eg vart ikkje freista i det heile. Sånn er det, og sånn skal det forbli ei stund til.

Eg har forresten blitt ein haikar her i Masfjorden. Det går nesten aldri bussar her, så då er det berre å finne fram haiketommelen (eg har faktisk skikkeleg haiketommel. Endeleg får den vise seg fram!). I dag haika eg frå jobb sånn at eg rakk ei ferge tidlegare heim enn vanleg. Ok, no høyrtes det ut som om eg stakk av frå jobb, men det gjorde eg altså ikkje. Tok om lag 4 minutt før eg fekk haik, og sidan eg var så tidleg ute, så kunne eg liggje nokre minutt og varme meg på svaberga på fergekaia. Ein liten smak av sommer på ein vanleg mandag er ikkje feil. Noko anna som ikkje er feil er at eg fekk sjokoladepudding av Christian til dessert i dag. Og det siste eg skal nemne som absolutt ikkje er feil, er at eg berre har 3 dagar att i praksis. Torsdag, for ein vakker dag det skal bli. Då skal det pakkast og reisast. Hurra!

Alt for helsa!

2011-03-09T19:41:00.000+01:00

I dag opplevde eg tørr asfalt, glatt asfalt, regn, opphald, snø og hagl på ein og same joggetur. Var ikkje snakk om å spare på vêret i dag, nei. Men med rett musikk på øyrene og ei fantastisk rosa regnjakke som veg ca 2 gram så går det aller meste bra, noko de ser på biletet over (i tillegg til ein haug med maskara på avvege). Lurar på kvar eg skal jogge når eg kjem attende til Bergen. Kom gjerne med tips!

No er det berre åtte dagar igjen i Masfjorden. Det er jammen meg ikkje mykje. Det er faktisk på tide å byrje å tenkje på å pakke. Så det skal eg tenkje på nokre dagar til. Fin tanke.

Elles er det ikkje så mykje å seie i grunn. I morgon er yndlingsdagen i veka. Då er det eldretrim og gym med barneskulen, noko som er variert og veldig berikande på mange måtar.

Eller jo, det skjedde noko kjekt i dag. Christian kom inn etter middag med tidenes fruktfat. Det var veldig snilt og veldig godt. Har fått augene opp for ein heil del matgreier (rosiner, druer, ritz-kjeks, honning, skogsbæryoghurt) her i Masfjorden, og i dag fekk eg verkeleg sansen for melon. Det er ikkje det verste å få sansen for trur eg.

No er det dusjen, Bibellesing, rydding og soving. Flott dag!

Hyll hyll

2011-03-07T21:04:00.001+01:00

Lenge leve sjølvutløysar!

Eg vil, litt på etterskot, hylle Anders og Martin som kom på besøk til meg ein kveld her ute i Masfjorden. Det er fort gjort å seie at ein skal gjere litt sånne småsprø ting som til dømes å reise ut hit, men at det ikkje blir noko av det. Eg har i alle fall mange slike ugjorte prosjekt. Men desse karane gjorde det faktisk. Stilte opp med seigmenn og smørbukk, bibel, god humor og godt humør. Så igjen - takk! De gjorde dagen min lys og fin.

Her sit vi i den vakre, gule stova og et sveler med alt du kan tenkje deg av tilbehør. Til og med rømme. Kan ikkje vere gnien når ein får så gjevt besøk, nei! Her skulle vi vere gangster. Syns ikkje Anders fekk det heilt til (han til venstre). Og kva den utruleg fluffy puta gjer i fanget mitt, det veit eg ikkje.

Og så litt reklame: Følg med på møteveka til iTro.no. Der blir det lagt ut ein andakt (filma), dagens lovsong og dagens bibelvers. Eg var så heldig å få reise til Oslo og spele inn tre av andaktane, og den første vart publisert i dag. Linken til dagens andakt er her.

2011-03-06T12:14:00.003+01:00

Å vente..

Berre 11 dagar att no, så skal eg attende til eit nyvaska og strøkent loftrom i St. Torfinns vei. Der skal eg liggje i senga mi på stjerneklare netter og sjå ut på stjernehimmelen, for eg har plassert senga under det eine vindauget i taket.

Når Bergen igjen husar meg, skal eg på kafè og drikke smoothie og spele scrabble. Då skal eg opp på Ulriken igjen med min gode ven Pulsklokka. Då blir det kubb og grilling i parken, eller bål og pølser viss eg er i det rette hjørnet. Då blir det igjen rangling med alt for mykje mat og alt for dårleg humor. Om søndagane kan vi gå til Salem viss vêret er ok. På skulen vil det igjen sitje fem nydelege fysiojenter på fjerde bakerste benk i auditoriet og halde den ytterste plassen ledig til meg som alltid kjem sist. Vi skal lære og le og ete youghurt i friminutta viss blodsukkeret ikkje er for høgt. Kveldane vil bli varmare og varmare, og etter kvart kan vi finne att t-skjortene som har vore gøymt under gensarar heile vinteren. Asfalten vil i alle fall til tider vere bar, og då kan dei slitte converseskoa kome fram frå skohylla. Kanskje skal eg kjøpe meg eit par nye, kvite tøysko. Det er igjen lov å kjøpe McFlurry, og det skal eg gjere til eg blir flau. Eg skal helse våren varmt velkomen.

Men først skal eg nyte ei vakker bygd der eg kan gå på tur så seint eg berre vil om kveldane. God musikk på øyret. Stilla, og den vakre, bittersøte einsemda. Det har vore lærerikt å bli kjent med den, for den er ikkje så aller verst.

Det er godt å leve i dag, og det er godt å vente på det som skal kome.

15 to go!

2011-03-02T17:30:00.004+01:00

Ok, folkens, no er det rett og slett berre 15 dagar att til eg flyttar vekk frå Masfjorden for godt. Eg kom hit 3. januar, og kvar dagane har blitt av, det veit ikkje eg. Tida har flydd i historisk fart trass det faktum at eg har hatt historisk lite å gjere på om dagane. Trur faktisk ikkje eg har hatt så lite eg må gjere på mange år, og det har vore godt. Eg vel å kalle dette Masfjordoppholdet for ein retreat. Tek meg såpass fridom. Håpar ingen protesterar.

I dag har vore ein heilt normal dag. Det byrja med nok ei propellnatt der eg har gått i søvne til den store gullmedalje, drøymt at eg har fått pasientar inn på rommet som eg skal behandle, vore oppe og tatt sana sol og ete rosiner, gått på do, ordna håret osv osv. Nei, det skal ikkje vere lett. Når eg er inne i sånne dårlege søvnperiodar saknar eg ekstra mykje å dele rom med Karen Marit for så sov eg så trygt og godt.

Men uansett. Klokka ringte kl 6, eg åt frukost og gjekk på jobb. Der fekk eg latterkrampe med ein pasient, og det gjev glede langt ned i hjarterota. Veit ikkje heilt kva vi lo av, for eg forsto ikkje heilt kva han sa. Men eg tolka det på min måte og tykte det var ufatteleg morosamt. Så der sat vi og lo og klarte nesten ikkje trene.

Etter jobb var det ein kjapp tur innom Spar for å oppleve the big thing i Masfjorden denne veka, nemleg tilbod på grilla kylling. Eg kjøpte ikkje, for eg ville ikkje ha. Eg kjøpte faktisk ingen ting. Etter butikk var det duka for lasagne og salat her i sjøboda, og no sit eg og planlegg krakkegym for søte folk på gamleheimen som eg skal ha i morgon. Kanskje tar eg meg ein joggetur seinare i kveld. No har eg nemleg funne ut at oppvarming ikkje er så dumt, spesielt ikkje for beinhinnebetennelsefolk som meg. Kjekt å kunne jogge igjen, det er det verkeleg. Ingen ting er som å vakne opp med treningsverk i bein og armar. Då kjenner eg at eg lever.

Ok, kvifor i all verda skriv eg dette? Det er verkeleg ingen morosame eller interessante poeng i dette blogginnlegget. Jo, rett og slett fordi eg seinare skal ha moglegheiten til å lese om korleis ein heilt vanleg dag var i Masfjorden. Eg trur nemleg at eg kjem til å sakne det litt, dette livet. Å ha så god tid, å høyre på vinden, å bu 1 meter frå fjorden, å sleppe eksamenspress for ei lita stund. Rett og slett ha tid til å tenkje og til å nyte livet. Skal i alle fall nyte dei siste dagane, det er sikkert.

2011-02-28T20:52:00.003+01:00

Oppskrift på korleis...

ein kan snu ein dag frå å vere eit realt nedsig

til å vere ganske så ok:

- Et det du har lyst på til middag, til dømes grandiosa, og et gjerne opp heile

- Få ei koseleg melding eller to

- Ligg på sofaen kjempelenge berre fordi du har lyst

- Set ny joggerekord

- Sjå opp mot himmelen og få med deg eit nydeleg stjerneskot

- Sjå opp mot himmelen etter endt treningsøkt og sjå ein så fin stjernehimmel som du aldri har sett før

- Nyt å vere nydusja, godsliten og mett

2011-02-24T19:48:00.007+01:00

Så er jeg frelst, så er jeg fri,

så har jeg vunnet frem.

Så er min strid med ett forbi,

så er jeg i mitt hjem,

det hjem min Frelser lovet har

hver den som korset med ham bar,

Guds paradis, vårt rette hjem,

det ny Jerusalem.

I kveld gjekk verdas beste morfar sigrande inn i Guds rike til ein evighet med Jesus. Eg kjenner meg utruleg takksam for håpet vi kan ha om evig liv i Jesus, vi som har tatt imot han. Eig du det håpet?

Gjer eg verkeleg det?

2011-02-23T18:57:00.003+01:00

Ja, eg har fleire uvanar enn at eg går og tar meg i håret heile tida. Gjett om eg har.

Det er spanande når ein kjem til det punktet i ein relasjon at ein kan vere open om den andre sine uvanar utan at det blir sett på som kritikk. Då blir mange artige sider avslørt som ein aldri heilt har tenkt over. I dag vart eg enda eit hakk betre kjent med meg sjølv.

Setting: Astrid sit i sofaen i Masfjorden og ser på youtube. Christian kjem inn døra og seier: "Astrid, vi må lage ein avtale. Etter kl 21.30 får du ikkje lov til å bruke hælisett når du går. Eg høyrer det gjennom veggen mellom leilighetene våre, gjennom døra inn til soverommet mitt og gjennom headsettet når eg har musikk på og ligg og skal sove".

Så då veit eg det. Eg går høglytt. Veldig høglytt. Sikkert litt sånn som pappa. Men dette skal endrast på, og eg skal gå stille som ein luskande katt frå no av og for alltid. Beklager til alle som har måtte levd med at eg går som eg går, både heime, på Sygna (når eg tenkjer meg om så fekk eg jo ein gong ein kommentar at det var lett å høyre når det var eg som gjekk i trappa. Hm. Kanskje skulle eg tatt eit hint. Kanskje skulle vedkommande vore meir tydeleg), på Fjellhaug, på Sygna (igjen), i Peter Møllers vei og i St. Torfinns vei (og i Masfjorden, men eg har i grunn allereie sagt unnskyld til Christian).

Vonar eg ikkje har fråstelt dykk for mykje av nattesøvnen/leseroen!

Hjem, kjære hjem

2011-02-19T13:27:00.004+01:00

Gode, gamle pianoet vårt med dei slitte notane til mormor.

Av og til er det godt å berre vere heime i stille, rolege og i dag solfylte Isdalstø. Sove lenge, ete god frukost, rydde litt i gamle ting, finne att klede eg hadde gløymt at eg hadde, sjå på at mamma strikkar, høyre at pappa rører i laurdagsgrauten, sjå på sporten på NRK, opne kjøleskapet berre for å bli glad av synet av alt ein har å velje mellom, sjå i gamle album, høyre på ei god plate, ete opp restane av julekjeksa, høyre duren av båtane som går forbi, leggje seg godt til rette i sofaen.

Berre vere litt.

Astrid uten tenner

2011-02-16T16:03:00.004+01:00

Ikkje mine tenner, men eit skremmande likt røntgenbilete.

Dagen i går tok ein interessant vendig. Eg ana fred og ingen fare, og var på jobb som vanleg. Vi skulle til Haraldsplass seinare på dagen for å høyre på eit foredrag, men utanom dette var det ein heilt vanleg dag. Plutseleg kom eg på at eg hadde ein tannlegetime eg måtte få avbestilt. Eg har nemleg visdomstenner som veks vassrett, og nokre heldige tannlegestudentar skulle ta røntgen og undersøke dette fenomenet. Så eg fann fram telefonen og ringte, men det vart ingen avbestilling, for timen var visst kl 13 same dag.

Det var herleg tilfeldig at vi reiste til Bergen akkurat den dagen, for då rakk eg denne tannlegetimen. Men det skulle med tida vise seg at eg ikkje rakk foredraget som byrja kl 1430, for tennene mine var ikkje akkurat enkle å ta røntgen av, så dette tok ei heil stund. Deretter skulle to tannlegestudentar ta opp journal, og dette tok òg ei heil stund, men det var berre koseleg. Litt sosial næring er ikkje til å forakte. Dei fann etter kvart ut frå bileta og ein grundig sjekk at ei av tennene pressa mot ei nerverot, så den måtte fjernast. Der og då. Og sånn vart det. Og sidan dei først skulle bedøve meg, så ville dei ta den andre tanna på venstre side i same slengen.

Men visste du det, kjære lesar, at når ein skal trekkje ei tann, så skal den verkeleg trekkjast ut. Eg trudde at det berre var å pirke den ut, men der tok eg visst grundig feil. Og med munnviken som brekkpunkt (no erstatta av eit stort sår), akkompangert av herlege metall-mot-tenner-lydar, gav tannlegen seg ut på ein trekkeprosjekt av dei store dimensjonane. For tanna, den skulle ikkje ut. Og tannlegen, ho skulle ikkje operere. Basta. Røtene var lange og tjukke og hadde slått rot rundt eit bein. Men etter eit utall bedøvelsessprøytar, mykje jekking og trekking og 1 stk lettare sjokkert Astrid, kom tanna ut. Sjølvsagt måtte eine rota knekke, men tannlegen fekk pirka den ut òg etter ei stund. Dette var tanna nede. Tanna oppe var snill og gjekk med tyngdekrafta etter berre eit par pirk med den meiselliknande tingen tannlegen styrte på med. Så der sat eg plutseleg, berre nokre timar etter det som såg ut til å vere ein heilt vanleg morgon, med to av mine eigne tenner i eit glas, 1 stk hovent fjes og 1 stk foredrag som eg ikkje fekk med meg.

Men lat oss sjå på det positive. No kan eg i alle fall ikkje få hol i dei visdomstennene!

Valentines i Masfjorden

2011-02-14T18:26:00.007+01:00

Ja, då var eg attende på verdsveven, klar for å leggje ut om min kvardag til alle de som sit der og hoppar opp og ned av glede kvar gong eg oppdaterar bloggen min. Og medan rundstykkedeigen hevar seg stor og fin skal eg oppdatere dykk på alt av siste sladder frå Astrid Rydland Bjørke sitt liv.

Først av alt må eg få sagt at eg hadde ei heilt fantastisk bursdag. Takk til alle som bidro til det. Eg fekk indisk middag heime med m&p og co, og på kvelden var det bursdagsbesøk i St. Torfinns vei med 30 gjestar, mykje god mat, etterlengta sosialt påfyll, mange flotte gåver, gode drøser og mykje latter. Og i lunchen stilte Christian med gulrotkake som han hadde laga sjølv. Beste gulrotkaka eg har smakt! Her er den i fin kontrast til brød med makrell i tomat:

I dag er det akkurat 4 veker og 6 dagar att i praksis her i Masfjorden. 23 dagar til på instituttet skulle gå bra. Eg merkar at dagane går fortare og fortare, og at eg klarar å ta ting meir på sparket enn før. Pasientane er ikkje fullt så skumle lenger, og eg treng ikkje lenger tenkje meg om 1000 gongar for å hugse kva ei undersøking av ein rygg skal innehalde. Det er ikkje feil, det. Men å stå opp kl 06 kvar dag, kjem eg aldri til å bli van med, sånn er det berre. Eg er like ulykkeleg kvar morgon, men nyttar då høvet til å lage meg ein god frukost, så då går det litt opp i opp med sorgen og gleden.

Dei alltid like etterlengta helgene blir tilbragt for det meste i Bergen, men Knarvik og Oslo har òg fått litt besøk av meg. Førre førre helg var eg i Oslo for å bli filma til eit møtevekeprosjekt på iTro.no som skal visast i mars. Blir spanande å sjå. Fekk samstundes møtt igjen mange herlege folk. På toppen av det heile fekk eg eit møte med spysjuka, og det til og med dagen eg skulle reise med fly. Det vart den mest interessante flyturen nokon sinne trur eg. Men eg kom meg fram i live og slappa godt av før eg kom meg på jobb igjen. No i helga viste Bergen seg frå si beste side, og eg vakna til sol og blå himmel, noko som måtte feirast med ein tur saman med skjerfet til Arnhild.

I dag er det den o store valentinsdagen, og eg har feira kjærleiken ved å lage rømmegraut til meg sjølv, for det hadde eg veldig lyst på. Eg slo på stortromma og kjøpte til og med spekeskinke. Det gjorde godt. På jobb hadde ein av pasientane mine laga fruktsalat til meg som eg fortærte med stor iver i lunchpausen. Eg sit faktisk i leiligheta og har lyst på meir av den no, men den er på jobb, så då får eg berre ha det så godt. I tillegg til fruktsalaten skjedde det noko særs spanande mot slutten av arbeidsdagen. Eg fann eit heilt svart hår i håret mitt medan eg sat og jobba for å få laus ein floke frå hestehalen. Det vart stor iver på kontoret, og både Christian og Ingrid tykte dette var særs spanande. Ja, det skjer store ting i Masfjorden!

Veka vidare kjem til å gå med til journalskriving, trimgruppe for eldre, gymtime for barneskuleelevar, middagslaging, kurs på Haraldsplass (bytur, joho!), herlege pasientar, taleskriving, klesvask, sykling, og alt anna som høyrer med i ein kvardag. Sjokoladestreiken, for dei som skulle lure på det, går heilt fint. Takk til pepsi max, rosiner og knekkebrød med honning.

Eg har allereie no byrja å gle meg til å kome attende til kvardagen i Bergen. Det kan vere at det er litt tidleg, men eg klarar ikkje la vere. Eg tykkjer i grunn at eg er ganske flink til å vere nøgd med situasjonen eg er i og nyte denne, men det er ikkje til å stikke under ein stol at det blir godt å kome på skulebenken igjen, gå den herlege morgonturen til HiB, tørr asfalt, vener, Ulriken, treningssenter og alt anna som Bergen har å by på, og det er ganske mykje. Tenk, det er snart vår! For ei lykke.

No skal eg bake ut rundstykka og lage kyllingsalat til lunch i morgon. Det er fantastisk å ha så god tid!

Nytt talent

2011-02-01T18:57:00.002+01:00

Det ER så gøy å oppdage nye talent hjå seg sjølv. I dag, medan eg sat og gjorde ingen ting her inne i Masfjorden, fann eg ut at eg er skikkeleg god til å male. Som ein katt altså. Vi kan kalle det mitt nye partytriks.

Folkens, verda går framover! Astrid er i stadig utvikling. Også i Masfjorden.

Årets ønskjeliste:

2011-01-28T22:49:00.002+01:00

Då er årets ønskjeliste på plass, og ønskjene er alle ein link som du kan trykke på. Enjoy:

http://www.xxl.no/sko/skotilbehoer/nike-/nike-ipod-sensor-rcvr-kit-euca-1040714?searchWord=nike

http://ting.no/andre/6.html

http://ting.no/kjokken/6.html

http://ting.no/kjokken/8.html

http://www.gsport.no/produkt/256213(BC_2)/nike-womens-elite-running/

http://www.gsport.no/produkt/210276(BC_2)/nike-dri-fit-tech-tights-dame/

(str M)

http://www.gsport.no/produkt/719492(BC_5)/kari-traa-fakse-helmet/

T-skjorte frå Håkki (kan kjøpast på visse butikkar i Bergen, str M)

Hudpleieprodukt til tørr hud

Hårkur

Gøye ting frå Ting

http://www.kk.no/860560/vinneren-av-denne-testen-var-soleklar (vinnaren)

Brettspel/terningspel

Alle typar klede

Ting frå IKEA, evt gåvekort

http://www.ikea.com/no/no/catalog/products/90189870

http://www.ikea.com/no/no/catalog/products/50176940

http://www.ikea.com/no/no/catalog/products/30176941

http://www.ikea.com/no/no/catalog/products/50187566

http://www.ikea.com/no/no/catalog/products/60094897

... to be continued!

A fortnight i ein volsom fart

2011-01-27T18:16:00.004+01:00

Oi, skal sei. No har eg faktisk forsømt bloggen i to veker. Har eg vore på ein 2-vekers sydentur kanskje? I wish. Nei, det er nok berre Masfjorden sin latskap som har slått innover meg, særs hardt. Eg har rett og slett blitt ein smule tiltakslaus. Og når ein blandar dette med ein god del rangling i helgene (og litt i vekene), då blir det ikkje så bra. Mykje har blitt forsømt utanom bloggen, til dømes å rydde i kjøleskapet. Men i dag slo plutseleg energien inn over meg, og eg fekk rydda kjøkenet skinnande reint, vaska kle, rydda i kjøleskapet og laga vaflar (type litt sunn med mykje havregryn). Så når eg har vore ute og sprunge, skal eg leggje meg vel vitande om at eg har gjort noko nyttig for meg. Kanskje er dette ein heilt vanleg dag for deg, det kan godt vere, og då skal du få smile og vere godt nøgd med det.

Masfjorden har byrja å vise seg frå ei særs fin side. I går vart årets første bål brent, og det var flotte greier. Det har vore sol og is på fjorden, og då er det ikkje mange plassane eg veit om som er finare, sånn bortsett frå Balestrand sjølvsagt. Ok, eg skriv om vêret, men så det er faktisk noko av det mest spanande her ute, det vêret. Sånn er det å bu på bygda. Då går ein og håpar på sol og isfrie vegar.

Mange lurar på korleis det er å bu her ute, langt ute i ei bygd utan noko som helst å finne på utanom det ein finn på sjølv. Eg skal innrømme at det blir nokre dryge dagar. Men det er så mange fine òg. Første dagen eg kom inn i leiligheta etter jobb, hugsar eg at eg tenkte at eg måtte ete i ein fart og gjere meg klar til å gjere neste ting på lista. Men då kunne eg berre senke skuldrene, for det var jo faktisk ingen ting eg måtte gjere. Og sånn er det kvar dag, hehe. Eg tenkjer som så at ein dag kjem eg til å sakne dette, når eg plutseleg har aalt for mykje å gjere på. Så eg skal nyte og nyte. Og vere mykje ute når det byrjar å bli enda meir vår.

I dag, etter gymmen, åt vi raspeballar på den lokale kaféen. Det kunne nok vore betre, men så er eg ikkje den heilt store raspeballentusiasten heller.

Torsdagane er yndlingsdagen her i Masfjorden. Då er det halv dag på institutt, og så har vi gym med 5-7 klasse på den lokale skulen. Dei diggar oss, vi diggar dei, og alt er i grunn berre fryd og gammen. Blir full av energi og glede, og det kjem godt med til siste innspurt før helga. Så folkens, eg likar å jobbe med born! No er det sagt!

Så eg er i live, eg har det bra, og eg får lært eit eller anna nytt kvar dag. Det er spanande å leve!

Frå alvor til spøk:

2011-01-13T19:06:00.005+01:00

Har du sett noko så nydeleg? Svenskar altå.. Å ta knebøy med trekkspel kan dei òg, noko som er perfekt for heimetrening. For har du ikkje vekter heime som kan gje ekstra belastning til knebøyøvelsen? Ja, men då er det berre å finne fram trekkspelet! Så genialt, så genialt.

Det er berre å bøye seg i støvet for svenskane med grilldressane, dei rutete sokkane, fiolinspeling med føtene, tøyinga av hofteleddsbøyarane. Lykke til med jakta på kaloriane!

2011-01-12T21:38:00.004+01:00

Eg kjem snart.
Hald fast på det du har,
så ingen skal ta frå deg sigerskransen!

- Gud (Johannes openberring 3,11)

Har du gjort opp din sak med Gud?

Room with a view

2011-01-11T15:39:00.004+01:00

Solveig spurde etter bilete frå den flotte bygda eg er stasjonert i. Eg tok utforinga, og kan stille med bilete tatt frå verandaen min.

Som de ser, her er det... Grått.
Og lysare enn dette blir det ikkje.
Sa nokon vinterdepresjon?

Sjokoladefritt år, dag 10

2011-01-10T14:14:00.003+01:00

Det er i grunn ikkje så myke å sei om det å ha sjokoladefritt år. Det har vist seg at det skulle gå lett om ein leik. Eg har ikkje hatt ein einaste situasjon der eg berre MÅ ha sjokolade. Det er klart at det har frista, men alt i alt har det gått over all forventning. Så då er det berre 355 dagar igjen til eg har moglegheiten til å smake det igjen. Skal gå bra, det.

I går kom eg attende til Masfjorden etter ein ny rallytur, denne gongen med pappa bak rattet. Helga (ikkje søstra mi, men fredag-laurdag-søndag) suste avgårde i Myrkdalen saman med 71 flotte folk frå Salem. Ei helg med møter, speling, nye fjes, sosialisering, ski, kakao og god mat gjorde susen. No er eg klar for ei ny veke her inne, men det er ikkje til å stikke under ein stol at eg gler meg veldig til å sjå jentene i StTor igjen til helga. Men! Eg skal gjere så godt eg kan for å leve her og no og gle meg over dagar utan dei store planane der eg berre kan nyte livet og slappe godt av. Og så treng eg berre lage middag annakvar dag. Det er ein kjempebonus.

Elles så er eg lykkeleg kvar dag når eg vaknar og huset enno står. Men for all del, koseleg å sovne til regn og vind mot ruta. Faktisk. Nesten like godt som å vakne med treningsverk, men det er hakket betre. Då kjenner eg at eg lever.

PS! Eg har bursdag 3. februar, ikkje la det gå i gløymeboka!

Masfjorden-TV

2011-01-06T16:43:00.002+01:00

Dag 1 i Masfjorden

2011-01-04T21:06:00.002+01:00

06.05: Astrid står opp, dusjar, et frukost og vinkar ha det til mamma

07.15: Ferga går frå Masfjordnes til Hosteland

07.30: Første pasient på plass. Eg oppdagar at ein hund er med kvar dag på instituttet

08.00: Hunden bæsjar på golvet

10.00: Astrid får tildelt sin første pasient

12.00: Lunch (og ja, eg klarte å halde meg heilt til då)

13.00: Journalskriving for alle penga

14.30: Tur til butikken

14.55: Ferga går tilbake

15.15: Ny tur til butikken. Astrid kjøper postkort.

16.00: Middag: Laks, poteter, gulrot, kesam osv

17.00: Drøs og pepsi max med Christian

17.30: Fjernsynssjåing

19.00: Handballkamp og Allers

19.30: Kveldsmat

20.00: Astrid og Christan speler ticket to ride. Christian vann.

20.15: Vi finn ut, etter å ha studert gardinene og snakka om desse ei stund, at det ikkje er noko meir å finne på faktisk

20.30: Astrid dusjar for andre gang i dag, berre fordi det er godt med varmekablar på badegolvet

21.30: Astrid skal eigentleg vaske opp, men lagar heller blogginlegg

Og når oppvasken er tatt, og bibelen er lest litt i, så er det klart for ei ny natt og ein ny dag. Eg har trua på dette her!

Presentasjon av årets nyttårsforsett

2011-01-03T14:49:00.002+01:00

I år har eg verkeleg slått på stortromma når det gjeld nyttårsforsett. Eg trur kanskje eg har tatt meg vatn over hovudet, men alt i alt så merkar eg berre at eg er veldig motivert for å gjennomføre eit sjokoladefritt år (!!!).

Eg kunne ha skrive meir om dette, men det gidd eg ikkje, for eg har reist alt for langt på alt for kort tid, og i natt vakna eg av ein katt som sat oppå magen min og mala, og den ville ikkje flytte seg. No skal eg pakke og flytte til Masfjorden. TJohei!

Barbieklar for skisesongen

2010-12-29T14:00:00.011+01:00

Med to nye tilskot til garderoben min i kategorien alpinutstyr, så er eg klar for både raude, blå og svarte skibakkar. Med mi rosa jakke, mine rosa briller og mine knall gule slalomski, kan det på ingen måte slå feil. Eg vil i alle fall bli lett å finne av røde kors. Brillene fekk eg forresten til jul, og dei var det pappa som velde ut, for dei syns han var finast.

Her er eg, godt plassert i gangen mellom ein haug av klenodiar, klar som eit egg til å stå på ski. Men først er det nyttårsleir på Raknestunet. Det har eg trua på! Sjølv om eg går glipp av ein pinnekjøttmiddag her heime, men det får eg heller ta igjen seinare.

Godt nyttår på førehand!

Finn éin feil

2010-12-27T22:47:00.003+01:00

Hint: Stort hovud.

God jul!

2010-12-26T15:08:00.003+01:00

Ja, her kjem eg springande på ski for å ønskje dykk alle ei god jul. Sånn litt på etterskot. Men likevel, god jul. Vonar de har det godt der de er, og at de òg har eit tredobbla kaloriinntak i forhold til vanleg. Sånn skal det vere i jula.

I Isdalstø er det kaldt, men det er nett fint, for då kan eg gå med den nye jakka mi heile tida. Vi speler ticket to ride, et, les bøker, løser kryssord, er med resten av familien, har besøk, går på besøk og et litt til. Roen har verkeleg senka seg, og eg skal nyte denne søndagen til det fulle, for i morgon skal eg jobbe igjen. Dagen byrjar i alle fall godt med at mamma kom med frukost på senga til meg. Det kan eg bli van med, hehe.

I dag har eg gått 7 km på ski. Det er godt nøgd med. Fekk teste om skøyteskillsa fortsatt var på plass. Eg fekk krampe under foten, men det gjekk i slak nedoverbakke. For dei som ikkje veit det, så skal heile F09 vere ledsagarar for blinde på Ridderrennet i ei heil veke i april. Det er noko som eg ler godt av når eg kjem på det. Eg merkar eg er særs spent på korleis det skal gå. Men for all del, eg klarte jo å lage laksemiddag til 10 pers på Safari, så då kan eg kanskje klare å vere blindeledsagar òg.

Neste dagane kjem til å gå i eitt. Eg skal vere ledar på nyttårsleir på Raknestunet, deretter i bryllaup til Maria og Daniel i Jølster, før eg skal flytte til Masfjorden. Tek gjerne imot tips på kva eg kan finne på der inne!

No er det restemiddag på programmet, og eg er faktisk svolten. Det har eg ikkje kjent på på fleire dagar. Då er det plass til meir mat. Joho!

Astrid sprenger grenser

2010-12-21T23:23:00.003+01:00

For det første var det grensesprengande på mange måtar at leiinga på Safari i det heile tatt plasserte meg bak ein ferskvaredisk. Eg ler enno inni meg av og til når eg tenkjer på at eg av alle jobbar der. Men det stoppa ikkje med det. Stadig blir nye grenser sprengt, til dømes at Astrid blir ven med saga og tør å kutte pinnekjøt. Ja, rett nok måtte eg godsnakke litt med saga nokre dagar for å bli ven med den, men no er det faktisk sånn at eg håpar at alle kundane som kjem bort skal ha pinnekjøt, for då får eg kutte. Ein annan ting er at eg har blitt glad i fiskedisken. Eg pakkar den gjerne opp og gjerne igjen. Det kunne eg ikje fordra før. Men den flotte, vesle dialogen eg hadde med sjefen i kveld tok kaka. Den såg om lag sånn ut:

Sjefen på Safari: Ja, forresten, du skal lage lunch til 10 personar i morgon til kl 14. Laks med tilbehør.
Astrid: Hahahahahahahahahahahahaha (og tenkjer: yeah right..)
Sjefen: .....
Astrid: Hahahahahahahahaha
Sjefen: .....

Astrid: Åå..

Så i morgon skal eg faktisk lage mat. Som skal seljast. 10 pers. Flotte greier. Eg merkar at eg er veldig spent og litt småfnisete med tanke på korleis det skal gå. Men for all del, flott med nye utfodringar.

Men før denne grensesprengande dagen på jobb, var eg og Stine, som ENDELEG er heime att frå Australia, i Bergen for å kjøpe julegåver. Det vart det lite av, men eg feira meg sjølv og at det er tysdag ved å kjøpe meg to nye jakker. Den eine er sånn fin, gammal skijakke med pelskant. Den fann Stine til meg på Fretex, og kosta den nette sum av 89 kr. Fantastisk. Den andre var ei dunjakke som var på halv pris, og namnet mitt sto så og sei på den. Eg måtte berre ha den. Hurra for meg, god jul til meg, meir til meg, velkomen kjære materalisme. Men uansett, så ser den sånn ut:

Eg kjøpte den flotte, nøytrale, altså den rosa. Rosa er fint, helsing barbie-Astrid.

No skal eg sove og lade opp til ein ny dag på safari med pinnekjøt som kladdar under skoa, dammar på golva som gjer at eg nesten pådreg meg både lyskestrekk og leddbandsskadar. Juleferie? Jada, snart..

Ny besteven

2010-12-17T00:13:00.004+01:00

Min nye besteven er den fantastiske grøne sofaen i St.Torfinns vei. Eg har låge der som eit slakt i heile dag (har sovna tre gongar, hehe), og det blir nok meir kvalitetstida på den framover, for eg trivst godt der.

Så godt det er med ferie!

Men.. Sjølv om det er ferie kan eg ikkje la vere å kome med følgjande kommentarar til bilete:

- Hyperekstendert olboge

- Protraherte skuldre

- Godt utslag i rotasjon nakke

- Generell muskelatrofi pga lite trening i eksamensida

Lenge leve det kliniske blikket.

Så det var sånn det var å ha fri, ja

2010-12-16T09:18:00.005+01:00

No sit eg her og skriv med ei kjensle som eg ikkje har hatt på alt for lenge. Fri. Eg har fri. Dagar utan planar, utan ting eg må gjere, utan vissa om at det ventar ein ny, lang dag i Møllendalsveien 6. I går hadde eg øvelseseksamen, og med den i boks var fire av fire eksamenar bestått, og då kunne eg puste letta ut. Og no ligg eg her i senga, enno litt i sjokk over at eg faktisk kom i mål med det heile. Men herlighet så godt det er.

Eg feira eksamen med å gå heim og setje på eit klesvask, sove ein liten time for deretter å ete graut med jentegjengen min i klassen, spele brainstorm (som forklarar dei rosa brillene på biletet over) og fylle meg opp med ein haug med kaloriar, sidan eg skulle faste 12 timar. Eg har nemleg vore til legen i dag og tatt blodprøver og styr og stell, og då måtte eg faste. For dei som kjenner meg og kor glad eg er i mat, så var det ein meir eller mindre traumatisk oppleving. I alle fall når det første eg fekk helle i meg av legen var 4 dl av noko som minna om utvatna melis. No ligg eg kvalm i senga mi og ventar på at det skal gå to timar, for då skal blodsukkeret målast på nytt. Spanande greier dette med kroppen. Eg diggar å setje meg inn i blodsukkerverdiar, blodtrykk, puls, blodprosent osb osb. Det fascinerar meg veldig. Men tilbake til gårsdagen, så klarte eg meg finfint likevel trass fastinga. Hadde ein kritisk perdiode i 23-tida, men eg kom meg gjennom det. Etter julegrauten med kollokviegruppa møtte vi resten av klassen, noko som alltid er synonymt med god stemning. Trist at eg ikkje skal sjå dei att før i mars, men gjensynsgleda blir vel berre desto større.

No er planane framover å bruke nokre dagar på å lande heilt før ferien. Sjå på film, vaske klede, vaske rommet, kjede meg og lage god mat. Skal jobbe litt òg til livets opphold, så eg kjem nok til å nyte godt dei dagane eg har heilt fri. Blir kjekt å sjå folk igjen òg, til dømes Stine som har vore aaalt for lenge i Australia/Japan/NZ. Gode tider i møte med andre ord.

Kort oppsummert: *pustar letta ut*

Kapitulasjon og opplading

2010-12-14T18:30:00.003+01:00

Stine og Camilla i intens øving med fokus på gange og balanse. Flinke jenter!

No ligg eg paddeflat i senga og kjenner at eg har totalt gitt opp, samstundes som eg ladar opp til siste innspurt i eksamensøvinga. Ein interessant kombinasjon. Eg har vore på skulen skremmande lenge i dag, og kjenner at det hadde vore veldig ok viss dagen i morgon vart den siste dagen eg måtte tilbringe i Møllendalsveien 6 før jul. Faktisk fram til mars.. Eg skal jo i praksis.

No har kroppen blitt tøyd, dradd, pumpa og strekt, og er ganske så klar for ferie. Eg trur ikkje det er mange andre utdanningar som kan tilby eksamensøving med tilhøyrande treningsverk. Men eg er faktisk skikkeleg støl i heile kroppen etter uttallege knebøy, nedtrekk, bekkenvipp og rygghev som ein konsekvens av øvinga til øvelseseksamen. Men det skal vi ha, kollokviegruppa mi, at vi har vore kreative nok til å lage 25 ulike behandlingsopplegg utan å bruke øvinga sit-ups ein einaste gong. Flinke? Ja. Vi kan det å tenke alternativt.

Eg fekk meg ein pause i øvinga i dag då eg plutseleg kom på at eg skulle til legen. Eg tenkte det var på tide å ta ein skikkeleg helsesjekk, og eg har jammen meg fått meg ein grundig fastlege. På torsdag skal eg tilbake og ta om lag 1000 blodprøvar for testing av alt du kan tenkje deg. Blir spanande å sjå om eg er sunn og frisk. Men ein ting er klart; med eit blodtrykk på 95 over 60 er det ikkje akkurat akutt fare for hjarteinfarkt. For dei som skulle vere interessert i å lese dette. Jess. Eg legg faktisk ut blodtrykksverdiane mine på bloggen. Som de sikkert forstår har eg veldig mykje spanande som skjer i livet.. Det er forresten advent for dei som skulle lure på det. Det hadde eg gløymt nemleg.

Velkomen til barne-tv

2010-12-13T18:03:00.003+01:00

Til alle som er uroa, til dømes mamma, kan eg meddele at eg har fått ete middag opp til fleire gongar sidan førre innlegg. Ja, det har kanskje blitt frå Fjordland ein gong, men likevel, det er middag.

Det skal vi ha, vi i klasse F09, at vi verkeleg er nokre arbeidsmaskinar. Vi har no hatt tre eksamenar, og for min del kan eg gledeleg sei at eg har kome meg heilskinna gjennom alle. Ein gjenstår, og eg er veldig spent på den. Men om det ikkje går, så er det ikkje verre enn at juleferien blir utsett 5 dagar. Det kan eg leve med. Men planen er i utgangspunktet å stå på førte forsøk. Men eg merkar det at 4 eksamenar på 7 dagar, det tar verkeleg på. Sidan dei er lagt opp så tett betyr det at det ikkje berre er å gå heim etter at ein har gjort sitt. Neida, då er det berre å ta ein liten etepause og lade opp til ein ny arbeidsdag. Ferie, ja, det blir godt.

Overskrifta har ikkje noko meir spanande poeng enn at eg såg meg i spegelen i stad og såg at eg såg ut som ein gjennomsnittleg programleder for barne-tv. Fletta hår og t-skjorte med Bernt og Erling = gullkombinasjon. Men for tida så bryr eg meg fint lite, og går for det meste i grilldress. Så det at eg i det heile tatt har gidda å dra på meg ei dongeribukse er ein framgang. Så då får det heller berre vere at eg ser ut som ein programleder for barne-tv.

Men folkens, no er det Luciadagen, så då er det lussekattbaking neste på programmet for min del. Håpar de har baka de òg.

HJELP!

2010-12-08T22:09:00.005+01:00

No treng eg at nokon kan fobarme seg over meg. Kven som helst. Anyone..?

Eg har nemleg ikkje ete middag på mange, mange dagar. Eg orkar berre ikkje lage det. Så dei siste dagane har det gått i peanøtter, non-stop (komablanding.. mmmmm!), polarbrød, bollar, div anna sjokolade og frukostblanding. Med andre ord: Nokon må hjelpe meg. Sometimes you can't make it on your own, som U2 syng så fint. Så spørsmålet er følgjande:

Vil du lage middag til meg?:)

Eg kan no ta meg tid til å forklare kvifor eg har så problem med middagsgreiene. Det er nemleg eksamen på gang, og då blir det lite tid til å til dømes lage mat eller vaske klede. Men det kjem det, når eg berre har fått overstått dei tre siste eksamenane. Den første vart gjennomført i dag, og eg trur det gjekk bra. Så per i dag har eg 7 dagar til juleferie og 3 eksamenar. Det skulle vere overkommeleg. Og når det er gjennomført, då skal eg jammen meg lage med ein god middag og vaske klede til eg blir grønn i anletet. Det blir digg.

Eg har forresten ommøblert rommet, evt flytta på senga, og no er det så koseleg å ligge der at eg har lyst til å ligge der heile tida. Eg slepp til og med å stange hovudet i taket. Fæntæstisk! Berre sjå her:

Av og til må ein ha hjelp frå høgare makter

2010-12-07T17:48:00.004+01:00

I dag tidleg vart eg møtt aaalt for tidleg av 1 stk pappa som lo godt av meg då han såg frå tidenes sovetryne til kva som sto på t-skjorta mi (O Jesus åpne du mitt øye).

2010-12-02T21:57:00.006+01:00

Foto: Kari Eklund

I dag sa nokon dette til meg:

Astrid=Gøy!

Det skulle stått i ordboken! 

Tenk å få eit sånt komplement ein grå kveld

når ein ligg sjuk og føler seg ganske dårleg. 

Det er ikkje feil, det! 

Tenk at nokre små ord kan gje så mykje glede. 

Framsnakking to the people!

Fridom for 80 kr

2010-12-01T21:59:00.004+01:00

Eg plar ikkje bli så frykteleg nostalgisk i grunn. Er ganske flink til å leve for dagen i dag. Men når ein ligg sjuk 1.desember og ikkje kan gjere noko til eller frå for å førebu seg til eksamen, då må eg innrømme at eg lengtar etter betre tider.

Tidleg i sumar hadde eg nokre av dei beste dagane. Eg var nett ferdig med siste eksamen på HiO, og sidan det ikkje gjekk så hakkande gale, så kunne eg puste letta ut og slapp å tenkje på at eg skulle ha gjort ditt eller datt. Eg hadde òg skaffa meg bysykkelkort. Fridom for 80 kr. Det var to veker der eg hadde leiligheta for meg sjølv, var i praksis hjå onkel Gustav og lærte og lærte. Viss eg plutseleg fekk fri nokre timar på dagen, så var det berre å ta seg ein bysykkel og sykle gjennom Frogner og til Bygdøy i nydeleg solskinn. Eller kanskje vart det ein kaffe mocca på Deli. Nyte varmen, sjå på dei flotte husa på Oslos beste vestkant, ete oreokake berre fordi eg hadde lyst på, eller berre liggje på graset og sjå på skyene. Sitje i leiligheta og tenkje at eg må lese til eksamen, for så å kome på at den var over. Ha heilt tomme dagar. Ha tid og overskot til å trene så mykje som eg berre ville på tidenes treningssenter med friske blomar og levande lys i garderoben. Kunne gå lange turar gjennom med gode vener ein laurdagskveld og ikkje tenkje på morgondagen. Feire seg sjølv med å kjøpe seg ny bukse. Middag på Bygdøy med Mannastyret utan noko å rekke etterpå. Tid til å bake rundstykker og lage proteinpannekaker.

Sukk. Det var tider, det.

Eg kan ikkje noko for det, eg saknar den fridomen.

Og valet er tatt!

2010-11-24T21:24:00.006+01:00

Stemninga var hårreisande spanande før valet av praksisplass i dag. I alle fall i følgje Camilla. Christine snudde heller det andre kinnet til.

Sidan alle skulle gå inn ein etter ein og velje, vart det ein god del venting. Desperasjonen steig etter kvart i rommet, spesielt i vestre hjørne.

Kor vil du? Kor vil du viss du ikkje får reise dit? Reiser du dit viss den personen blir med? Legg merke til den store treningskle/sko-faktoren. Dette er ein heilt vanleg dag på skulen, så sånn kan ein gå kledd kvar dag. Digg!

Christine sat klar med ei fin, fargelagt liste over praksisplassar. Ho strauk ut plassane etter kvart som dei vart tekne, sånn at vi til einkvar tid kunne ha oversikt over kva som sto igjen.

Då det omsider vart min tur, hadde eg 28 plassar å velje mellom, og eg velde...

Masfjorden!

Ei perle av ein kommune i Nordhordland. Om lag 1500 innbyggjarar, ferge, butikk, storslått natur og to, forhåpentleg vis, veldig koseleg fysioterapeutar eg skal jobbe med i dei 3 månadane eg skal vere der. Ja, det er i gokk, men eg har verkeleg trua og er roleg for at eg har gjort eit godt val. Det sto i alle fall i brevet frå kommunen: Gled dere! Dette blir ein variert og spennende praksis. Satsar på det. Og på fint turvêr.

Morgondagen og ei stor avgjerdsle

2010-11-23T20:17:00.002+01:00

I morgon er det ein dag for dei store avgjerdslene. I morgon skal eg nemleg velje kvar eg skal tilbringe januar, februar og mars 2011. Då er det nemleg praksis som står på timeplanen, og vi på fysio er så heldige at vi blir spreidd ut over heile vestlandet, og ikkje berre på dei sentrale plassane av vestlandet. Neida, skulen har klart å gjere det slik at vi blir skvist inn i kvar lille krinkel og krok som ein kan oppdrive. Ikkje ei einaste lita bygd skal kjenne seg gløymt.

Det heile går føre seg ved at ein og ein student går inn i eit eller anna rom og vel ein plass etter tur. Køummeret har vi trukke, eg er nummer 31, og det betyr at eg er ca midt i køen. Eg er så utruleg spent på kva som står att av praksisplassar når det er min tur, så eg er ganske gira på at dagen i dag og natta skal gå fort sånn at eg slepp å leve i usikkerheit og spekulasjon lenger.

Men for all del, det er jo ting som har vore positivt med denne ventetida. Vi har verkeleg fått eit innblikk i geografien her i vest, og i klassen har det alltid vore noko å snakke om og spekulere over. Men eg satsar på at vi finn noko nytt å snakke om. Trur i grunn ikkje det skal bli noko problem.

Kryss fingrar og fald hender for at eg hamnar der det er meint at eg skal vere! No skal eg aktivisere meg litt for å få kvelden til å gå fort.

Min humor i eit nøtteskal

2010-11-22T17:53:00.002+01:00

Min humor i eit nøtteskal (oi, her skreiv eg faktisk feil sjølv først. Eg skreiv nøtteskap). Side opp og side ned med skrivefeil = 1 lykkeleg Astrid som ler og ler og ler.

Åtvaring: Ein del av skrivefeila er litt på kanten, men ein må berre le likevel.

Så godt som perfekt

2010-11-18T21:44:00.004+01:00

I dag hadde eg ein dag som var så nær perfekt lagt opp som eg kan tenkje meg. Men berre nesten. Eg kom på skulen 09.15 og var der til eg hadde lest ferdig for dagen, ergo eg slapp å lese noko resten av dagen. Eg gjekk heim og lagde meg middag, min nye favoritt: Bønner og magerpølser i chilisaus. Nam nam! Etterpå hadde eg faktisk tid til å sove middag før eg gjekk på kor, noko som eg hadde gleda meg til heile dagen. Det gjekk superdupert heilt fram til slutten, der det plutseleg gjekk opp for meg at alle i stemmegruppa mi var vekke, og med det måtte eg plutseleg synge solo på eit vers som aldri, aldri tar slutt. Dei som kjenner meg veit at eg når eg skal syngje solo, blir eg plutseleg eit skuleeksempel på det sympatiske nervesystemet (dei tre siste orda er ein link med forklaring). Så med dette spinnande rundt i koppen, sto eg der og håpte at det heile snart skulle vere over og at stemma mi kunne slutte å skjelve. Det gjorde den ikkje på mange minutt faktisk. Men eg må jo berre få sagt at det er ganske fascinerande korleis nervesystemet slår inn i sånne situasjonar som det tolkar som faretruande. Gotta love fysiologi!

Men no sit eg her, trygt plassert på rommet mitt, og ser med glede på kalendaren at det er fredag i morgon. Fredag i seg sjølv er eit vakkert ord tykkjer eg. Og kven veit, kanskje blir dagen i morgon enno betre enn i dag? Moglegheitane er der, så absolutt. Eg er positivt innstilt i alle fall.

No skal eg presentere eit nytt, overfladisk spørsmål som de kan tenkje på her på bloggen. No har eg nemleg spart ut alt av farge eg nokon gong har hatt i håret, og det har vore kjekt veldige, men no byrjar eg å bli lei. Skal eg stripe det? Lyst altså. Som de skjønar har eg mange store spørsmål i livet å få svar på. Men for all del, fyr laus, diskutèr! Eller bry dykk om meir viktige ting livet som krig og fred og regnskog. Det er opp til dykk.

Dagdrauming vs oppgåveskriving: 1-0

2010-11-17T14:30:00.003+01:00

Av og til strekk berre ikkje kvardagen til.
Då drøymer eg om betre tider og fjerne himmelstrøk.
Det er vel lov det, sånn av og til?

Det er lov før eksamen

2010-11-16T18:47:00.002+01:00

Det er ikkje så gale å sitje på skulen til langt på kveld og skrive journal når pizzabakeren er i andre enden av telefonen og omtrent hadde laga pizzaen ferdig før vi ringte.

20 min ventetid - for ei lykke! Men rømmedressing, det takka vi høfleg nei takk til.

BergenOsloBergen

2010-11-14T22:19:00.002+01:00

Søndag er ein bloggdag. Då har ein plutseleg tid til sånne ting. Det er liksom betre å gjere det enn å sitje og grue seg til at enda ei helg er over. For sånn er det litt når ein har hatt ei så god helg som eg har hatt no.

Torsdag sto eg brått på Gardermoen, og ikkje lenge etterpå var eg godt på plass i leiligheta til Martine og Karen Marit, som forresten er ei utruleg koseleg leilighet. Men det er ikkje rart når det er dei som bur der.

Oslo er fantastisk på sine måtar. Misjonssalen viste seg frå si beste side, både innhaldsmessig og med alle dei fantastiske folka eg fekk sjå att. Tenk at eg er signa med så mange gode folk i livet mitt.

Merkar at ord blir fattige her.

Etter ei solid rangleøkt så toga eg attende til Bergen i dag tidleg. Back to reality, til ei ny veke. Men når veka startar med korøving, så går livet 1000 gongar mykje lettare. Spesielt når det er ei til der som heiter Astrid som er kjempemorosam. Og så utanom koret så er det berre å halde hovudet over vatnet og hugse på at eksamenstid = snart juleferie.

Phu!

Barnevenleg

2010-11-10T23:10:00.004+01:00

I kveld song eg kvelssong med nevøen min. Han er 2,5 år og kan alle versa på "Kor stort min Gud". Kan du tenkje deg noko så fint?

Kor stort min Gud
at eg ditt barn for vera
og leva i di frie nådepakt.
Det alt er ferdig
eg skal inkje gjera
men bare
kvila
i det du har sagt.

Slår denne historia om Mallorcablusen?

2010-11-06T21:01:00.000+01:00

Det er farleg nært.

Orden i sakene

2010-11-02T21:18:00.002+01:00

I dag då eg sat på skulen gjekk det opp for meg at tida framover blir travel. Særs travel. Innleveringar, nytt og krevande tema, pasientdag, seminardag, og på toppen av det heile - eksamensøving. Har fire eksamenar før jul, så det er jo litt å ta tak i, det er ikkje til å stikke under ein stol. I same stunda bestemte eg meg for å ordne litt opp i livet mitt, reint praktisk.

Det er faktisk heilt utruleg kor mykje lettare heile tilværet blir, når ein til dømes veit at ein har reine klede som ligg fint bretta i skapet, og rommet er ryddig og fint. Så i dag har eg byrja på oppdrag "rydd for livet". Ok, kanskje litt drastisk, men skal eg kunne ha eit liv ved sidan av all skulen, så har eg ikkje tid til å stadig måtte ta skippertaksrydding som tar timesvis fordi eg ikkje har gidda å rydde i det små. Så i dag har eg hatt skippertaka, og satsar på at det ikkje blir så mange av dei framover.

Eg har organisert det heile ved å lage ei liste over ting eg må få gjort denne veka, og det er veldig kjekt kvar gong eg kan stryke ut noko når det er gjennomført. Visuelt og flott. Så no sit eg på eit ryddig rom, reine klede heng på tørkesnora, middag for fleire dagar er handla inn slik at eg ikkje må på butikken i hytt og pine, eg er ferdig førebudd til kollokvie i morgon, viktige telefonar er tatt og sist men ikkje minst: billettar til Oslo er bestilt! Å lykke, det blir fantastisk å få ein tur til Oslo. Så torsdag til søndag neste veke, då blir det fest og glede på andre sida av fjellet.

Ok, no gav eg kanskje eit litt for godt inntrykk av meg sjølv, for eg har langt ifrå gjort så mykje som eg skulle, men det er ein ny dag i morgon med nye moglegheiter. Eit skritt om gangen, ein dag om gangen osb osb. Det er godt å i alle fall ha fått gjort noko.

Eg må forresten sende ei felles orsaksmelding til alle som har prøvd å få tak i meg på telefon, anten via å ringe eller sms, og til de eg ikkje har sendt svar til på facebook: Orsak! Og.. Skjerpings frå mi side er eit punkt på lista!

Til slutt vil eg dele eit bilete som er tatt på veg til skulen. Dette skiltet må eg gå forbi kvar dag, og eg tykkjer særs synd i meg sjølv:

Hallo, kva er greia? Det gir INGA meining! Det er verkeleg ei setning seier null og niks. Eg veit ikkje kven eg er mest oppgitt over, om det er skiltfirmaet eller bilfrimaet. Skjerp dykk! Det same til alle dykk som seier sjjjj i staden for kj. (Ok, det var kanskje litt i strengaste laget. Eg er ikkje akkurat eit språkgeni sjølv. Men eg let det blir ståande, sånn i tilfelle nokon skulle kome til omvending).